The Glimmer Room - Tomorrow's Tuesday (2002)

The Glimmer Room is een muzikaal project van de Brit Andy Condon die woont in ballingschap in de nabijheid van Essex. Na vele jaren als live artiest te hebben gewerkt besluit hij aan het begin van deze eeuw om ook platen te gaan maken. Daar is dit Tomorrow’s Tuesday het eerste bewijs van. Naast zichzelf op synthesizers wordt Andy Gorden op dit album bijgestaan door Danny op gitaar, Ojay op gitaar en Vic zang op Tomorrow’s Tuesday. En dan nog het hoesontwerp wat voor mij een beeld oproept van een dame werkzaam in de sex industrie, is een ontwerp van Gary Hall.

En na deze korte introductie wordt het tijd voor muziek. Every Day I Die For Your Body sluit qua titel aan op het hoesontwerp. Mijn gevoel roept een verhaal op van een man die naar de Wallen gaat en daar achter de ramen een mooie vrouw zit zitten, maar niet naar binnen gaat omdat hij zijn relatie met zijn echtgenote niet op het spel wil zetten. Als hij dan later in de auto stapt om naar huis te gaan heeft hij dan ook een onbevredigd gevoel. De muziek sluit hierbij aan, want uit de boxen zijn klanken te horen die klinken als een soundtrack. De muziek is voor mij een mix van Tangerine Dream en Roxy Music. Het heeft iets melancholisch en gevoelsmatig ben ik op weg naar huis terwijl ik dat niet wil. Weggerukt uit een wereld waar ik had willen blijven. Kortom; een stuk muziek met een sterk verhaal. Lake Song geeft me al naar een paar tonen het gevoel van buiten te zijn in de natuur. Naarmate het stuk vordert komt er meer spanning in het verhaal. Het maakt daarmee de denkbeeldige expeditie compleet. Een heerlijk ritme en de nodige veranderingen houden mijn oren aan de luidsprekers gekluisterd. In één woord: heerlijk. Last Deep Breath houdt dit goede gevoel mooi vast. Opnieuw een heerlijke drive met de nodige spanning rolt uit de speakers. Vooral het laag is er mooi en warm van toon. Het is wat dat betreft adembenemend mooi. As the Crow Files begint met ruimtelijke klanken uit de elektronica winkel. Na wat zoeken is daar weldra een sfeer te horen die aan vliegen doet denken. Met mijn ogen dicht zie ik vogels de meest fraaie loopings maken. Een sfeer van vrijheid en die bassen die zijn te horen zijn om door een ringetje te halen.

Terminal Individuality begint met klanken die aan dun glas doen denken. Na verloop van tijd komt er muziek bij die me op de één of andere manier aan de Middel Eeuwen doet denken. Lang van die sfeer kan ik niet genieten, omdat er snel iets rockachtig de compositie inkomt. Daarna komt het eerdere thema even terug, waarna opnieuw muziek klinkt die ik wil indelen bij fijne elektronische muziek. Qua structuur doet het me denken aan Tangerine Dream midden jaren tachtig. Waterline begint wat delicaat en zoekend. Het vormt daarmee een mooie opbouw naar iets filmisch. Zware bassen en een melancholisch sfeer nemen me mee op een bijzondere tocht. Hier en daar doet de muziek wat denken aan Roxy Music.Verder is het muziek voor onder een fraaie documentaire over de natuur. Tevens zou het ook goed passen aan het einde van een droeve film. Borrowed Time trekt die sfeer mooi door. Het begin is een tikje nerveus, maar daarna volgt een stuk muziek waar enige melanchologie uitspreekt. Voor mijn gevoel spreekt er een sfeer uit van hoelang hebben we nog. In de compositie zit een fraaie beat die me doet denken aan een secondewijzer die bezig is aan zijn laatste rondjes op de wijzerplaat. Een droeve piano die ook is te horen versterkt dat beeld nog eens. Bij elkaar opgeteld roept het een sfeer op van leegte. De allerlaatste seconde in nabij…

Prelude begint in een sfeer ergens diep in de ruimte te zijn achtergelaten. Narmate het stuk vordert komt er een heerlijk ritme het stuk binnen. Het geeft me een gevoel van bezig te zijn met reizen naar een onbekende bestemming. Dit gevoel wordt nog eens versterkt doordat het stuk ineens stopt. Sweet Smel of Cloves begint in een grijze sfeer en een ritme op wandeltempo. Dit blijft de gehele compositie een rode draad binnen het stuk. De zang die is te horen op dit stuk roept iets filosofisch bij me op. Het gehele stuk roept bij mij een gevoel op van als laatste klant in een kroeg te zitten. De track 3.33 am begint met zware bassen die het donkere uur mooi illustreren. Na verloop van tijd kruipt er wat licht de compositie in. Een rustig ritme en heldere tonen vullen de ruimte en geven me een gevoel van vrijheid ondanks de donker deken om me heen. Without You I Would Have No One to Leave trekt die sfeer mooi door. Wel is het hier jammer te noemen dat het stuk erg aan de korte kant is. Maar niet lang getreurd, want Floating in Formaldehyde maakt wat dat betreft heel wat goed. Uit de speakers klinkt een beat de me doet denken aan aangenaam reizen naar een vreemde bestemming. Qua muziek doet het me opnieuw wat denken aan een combinatie van Roxy Music en Tangerine Dream. Als ik mijn ogen sluit voel ik dat ik langzaam maar zeker de werkelijkheid wordt uitgetrokken. Alleen wat is dat jammer dat het einde me te abrupt in de oren klinkt. Vrolijk is het begin van Waiting for the Penny to Drop te noemen. Het roept een ontspannen sfeer op ondanks de beat die me wat aan zware industrie doet denken. Verder “huppelt” het vrolijk door en geeft daarmee een gevoel van onbezorgdheid. In een melancholische sfeer begint Tomorrow's Tuesday het roept een gevoel op van dat er een dag nadert waar een zware beslissing moet gaan vallen die in geen geval leuk is. Uit de speakers klinkt namelijk muziek die een droeve sfeer uitstraalt.

Ja en daarmee komt er op een bijzondere wijze een einde aan dit album wat een ruime voldoende verdient. Wel is het jammer te noemen dat bepaalde tracks niet wat langer waren, want er zaten zeker aanzetten in voor een beter verhaal dan ze nu op dit album zijn belandt. Dat is eigenlijk mijn enige klacht over dit best wel bijzondere album, want ondanks dit euvel is het uur voorbij gevlogen voordat ik er erg in had.