Tangerine Dream - The Epsilon Journey (2008)

Zeer fijn album, vooral Stuntman en het daarin overlopende Metropolis van de eerste cd zijn fantastisch.

Edgar Froese’s eerste twee solo albums Aqua en Epsilon in Malaysian pale beschouw ik al sinds jaar en dag als pronkstukken in mijn (ambient)verzameling. Het is meer dan muziek alleen, het is kunst, het is emotie. Ik kan ze eindeloos lang blijven beluisteren en kan er eindeloos over praten als het moet. (Dat doe ik dan voornamelijk tegen mezelf, thuis, achter gesloten gordijnen want niet veel mensen die ik ken delen mijn passie voor Elektronische Muziek. Het zij zo.)

Toen ik vernam van het dubbelalbum Epsilon journey, waarin Froese’s wereldband Tangerine dream zijn solo werken zou uitvoeren, hield ik mijn hart vast. Wil ik dat wel horen? Tangerine dream maakt mooie muziek, dat staat buiten kijf, maar ik vind Aqua en Epsilon zo broos en breekbaar en zo ‘kleinschalig’ qua opzet in vergelijking tot de vaak ‘grote’ en ‘grootse’ sound van TD.
De tracklisting ontneemt mij nagenoeg geheel mijn dilemma: Van Aqua is geen nummer terug te vinden en van Epsilon staat alleen het tweede nummer ‘Maroubra Bay’ vermeld en dat is drastisch ingekort (van oorspronkelijk 17 epische, hypnotiserende minuten naar een haastige, commerciële 9) en bovendien overduidelijk genomen van de foute, volledig overbodige re-issue uit 2005 ipv het origineel uit 1975. Ik ben dus tegelijkertijd teleurgesteld en opgelucht.

The Epsilon journey concentreert zich met name op tracks van Stuntman, Pinnacles, Ages, Beyond the storm en recenter werk. Aardig misschien (met name Pinnacles is een album dat ik recentelijk aan het herontdekken ben) maar over het geheel genomen ook weer niet overweldigend.

De bewerking en uitvoering van TD maakt van alle nummers een coherente eenheidssoep, dat redelijk in het gehoor ligt maar nergens echt verrassend wordt. Ook niet met enkele toegiften van het album Views from a red train. Dan vind ik Tangerine dream plays Tangerine dream zelfs iets mooier.

Het resultaat is een album dat mij eigenlijk alleen maar smachtend doet terugverlangen naar de originele Froese-albums, met dat schitterende geluid, die eigengereide klanken, die mystiek, die sfeer, dat onnavolgbare en volstrekt onherhaalbare. Vooral dat laatste wordt door dit muzikale mega-experiment onweerlegbaar bewezen.