Toiling Midgets - Sea of Unrest (1982)

Toiling Midgets ; leipe shizzle

Ricky Williams is de zanger bij dit debuut-album van deze - jawel, nog steeds - onbekende band. Vergelijk Post-Punk met etenswaren en je zult zien dat dit kaviaar is. De arme mensen - die geen kaviaar kunnen kopen - zullen zeggen dat het niet smaakt, en afzetterij is. De rijke mensen - ookal vind de helft het niet lekker - zullen opscheppen en zeggen dat ze nog nooit iets hebben gegeten wat lekkerder is. En je hebt een beperkte groep die kaviaar ook daadwerkelijk waardeert - rijke mensen kopen het gewoon, arme mensen die kopen het na gespaard te hebben.

Ricky Williams' stem is geen doordeweekse woensdagmiddag bingo-voor-ouderen-omroepstem. Het is een stem waardoor je begrijpt dat deze band niet zeer bekend is geworden (Heer Williams heeft trouwens alleen met dit album meegewerkt.) Apartheid in een vrij hoge mate. Ik denk dat iedereen wel een aparte stem in de muziekwereld kent en dat ik hier geen voorbeelden bij hoef te nemen.
Een ander opmerkelijke tegenstelling jegens de meeste bands is dat er twee - niet één - gitaristen meedoen waarbij Paul Hood overwegend de taak heeft gekregen om der door heen te scheuren voor een hoger luistergenot (volgens mijn bronnen) en Craig Gray de normale gitaristenrol vervuld.
Om ook maar even Tom Mallon naar voren te halen kun je het best naar Microage luisteren. Dan kun je niet anders dan toegeven dat deze band heel goed op elkaar ingespeeld is en Mallon een uitstekende partij drumt.
Erich Werner, bas-speler, valt een beetje verscholen weg tussen de rest. Maar zoals ik vaak te horen heb gekregen, de ritme-sectie is goed als ze er goed boven uit komen, en als ze onopvallend spelen. Erich Werner behoort duidelijk tot de tweede soort.

Ik heb ook gehoord dat Ricky Williams vaak dronken de studio binnenliep en gewoon begon te zingen waar de rest wilde dat hij zong. Dit zal waarschijnlijk voor de kilte op het album hebben gezorgd. De band tussen de zanger en de luisteraar is klein, waarbij sommige artiesten het laten lijken alsof je er recht voor staat is het hier juist het tegenovergestelde. Zij zijn de artiesten, er is een wand, en daar sta jij als luisteraar achter.
-intimiteitloosheid-

Maakt dit de nummers er minder mooi op? Nee!
Een nummer als Destiny laat je de ene keer helemaal losgaan en de volgende keer vind je het een prachtige song om te horen als je plat op bed ligt. Zoals Late Show een prachtige acoustisiteit opbouwt -van dergelijk hoog niveau dankzij heer Williams- is Microage een rock-song die menig post-punk liefhebber in zijn top 20 zal zetten.

Dit is een album met een onbeschrijfelijke luisterervaring. Ontdek dit nu het nog kan, want iets mooiers zal lastig te vinden zijn.

(liefhebbers van Ricky Williams' stem kunnen ook het album van The Sleepers genaamd Painless Nights beluisteren)

Alsof Bowie door de the fall rond hex Enduction Hour word gebackt die dan weer Joy Division covers spelen, ik kom niet verder dan deze vreselijke opsomming maar wat een plaat.

Als je fan van Williams bent luister dan zeker The Sleepers, zijn band hiervoor. Wat meer upbeat is het wel maar ook erg goed.

Gaaf inderdaad. Vooral Wishful Thinking is heerlijk zeurend en schurend. In de categorie rauwe platen waarvan het even duurt voor de zanger je niet meer tegenstaat.