Georgie Fame - The Best Of, 1967-1971 (1996)

Leuk maar helaas alleen een keuze uit zijn CBS materiaal en niet uit zijn eerdere Columbia UK opnames waardoor lichtvoetige parels als Yeah Yeah en Getaway hier schitteren door afwezigheid ....... Maar wel Rosetta met Alan Price, een heerlijk niemendalletje ........

Zijn beste periode is voor mij ook zijn Columbia-periode met de Blue Flames, waarop ie nog lekker op zijn orgel speelt - en dan al die spetterende blazers in de begeleiding... Zal het album waar het hier over gaat volgende week nog eens afspelen, want het bevindt zich ergens in mijn collectie, maar ik kan het niet zo snel vinden. Wel herinner ik mij dat ik And I Love Her tóch wel mooi vond, maar dat St.James Infirmary mij een beetje teleurstelde. Dat deden "onze" Johnny Kendall and the Heralds toch iets beter als ik mij goed herinner. Als ik de cd gevonden heb kom ik er nog op terug.

Jammer dat 'Don't Stop The Carnival' er niet op staat. Dat vond ik als kereltje van 4 of 5 al een fantastisch liedje. Moet in Nederland een hit zijn geweest want ik ken 'm specifiek vanuit mijn zandbak periode☺.
Rosetta kan ik me ook goed herinneren. Aanstekelijk nummertje.

Don't Stop The Carnival was volgens mij van Alan Price, toch? Reuzeleuk nummer trouwens.

Dat heb je helemaal goed. Rosetta heeft onze nlkink helemaal in de war gebracht ........

heartofsoul schreef:



Klopt! Shit. Op de een of andere manier haal ik die twee steeds door elkaar?. Ze deden ook dingen samen. Rosetta is daar een bekend voorbeeld van maar ik heb ook een documentaire gezien op de BBC waar de twee als duo shows verzorgden. En ik weet ook nu niet eens of de documentaire nou over Alan Price, Georgie Fame of over hen als duo ging.
Los van mijn vergissing blijven het twee interessante muzikanten natuurlijk.

Een tijdje waren zowel Georgie Fame als Alan Price actief in de Britse rhythm and blues scene en speelden ze beiden ook (hammond)orgel. Maar Georgie Fame ging meer een jazzrichting uit (ik heb nog een mooie Chet Baker-cd van hem), al heeft ie ook middelmatige popalbums afgeleverd, terwijl Alan Price als ik het goed heb meer een pop- en musicalrichting uitging. Ik heb hem nadat ie de Alan Price Set opdoekte niet meer zo gevolgd. Hij heeft een heel ander soort stem dan de enigszins nasale stem van Fame - een beetje hees. Bij I Put A Spell on You van de Alan Price Set kun je dat goed horen. Mooi nummer trouwens.

Zag ze in de tijd van Rosetta nog samen in het Concertgebouw met George Bruno "Zoot" Money op bas. Hij mocht ook nog een nummertje zingen maar nog een toetsenist/zanger was er blijkbaar teveel aan

Price heeft in de 80s nog een christelijke TV show gedaan op de Beep verder zou ik ook niet weten waar ie gebleven is.

En hij heeft zo'n 5 jaar geleden nog een keer opgetreden in Londen, als ik mij goed herinner.
Zoot Money is nog wel actief, al zijn de gloriedagen van zijn Big Roll Band (van wie ik overigens de cd's graag beluister) al lang voorbij. Zoot Money behoorde natuurlijk ook tot die interessante Engelse r & b scene, evenals Brian Auger, aan wie ik laatst nog een berichtje heb gewijd.

Edit: de cd waar het hier om gaat heb ik gevonden. Verkeerd opgeborgen.

Na de Big Roll Band Band gingie psych met Dantelion's Chariot om vervolgens met gitarist Andy Summers ( van latere Police faam ) bij Eric Burdon & The Animals terecht te komen. Dat is nog ( tussen de regels en met veranderde namen ) terug te vinden in het Groupie boek van Jenny Fabian. Geweldig leesvoer trouwens.

Dantelion's' Mad Man ( staat op de Nuggets II boks ) kwam nog op EB&A's Love Is terecht.

Van Dantalian's Chariot is nooit een officieel album verschenen, maar op basis van de bestaande, reeds opgenomen nummers is ooit deze compilatie verschenen. Staat op mijn lijstje om er nog een berichtje over te schrijven op ons forum:
Chariot Rising - Dantalian's Chariot | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic

Hoewel Zoot Money niet van het niveau was dat Georgie Fame and the Blue Flames hadden mag ik toch heel graag naar hun muziek luisteren. En live schijnen ze zeer onderhoudend te zijn geweest, getuige o.a. dit album: Zoot Money's Big Roll Band - Zoot! at Discogs

Voor de uptempo rhythm and blues-nummers van zijn eerste periode met de Blue Flames heeft (of had) Clive Powell aka Georgie Fame een prima stem, maar voor de meeste ballads die op deze compilatie staan vind ik (maar dat is mijn mening) zijn stem niet toereikend, namelijk te massief en weinig subtiel. Bijvoorbeeld This Guy's In Love With You (hoor ik liever van Herb Alpert), Everything Happens To Me en vooral By The Time I Get to Phoenix (vergelijk eens met Glenn Campbell) overtuigen mij in het geheel niet. Daar staan toch een aantal prima nummers tegenover, zoals Mellow Yellow en When I'm Sixty-Four (al zijn ze niet zo goed als de originelen). Dat geldt natuurlijk ook voor Yellow Man dat Fame samen met Alan Price opnam - het origineel is van Randy Newman en staat op zijn album 12 Songs.
Wel heel erg verschrikkelijk goed is The Ballad of Bonnie and Clyde waarmee het album opent, maar voor de rest is het helaas niet meer dan aardig.