Jarre - Live (1989)

OP het eerste zicht is dit en soort live best of? Kent of heeft iemand deze? Laat maar weten...

Gewoon 1 van de vele live platen van de man. Enkel zie je deze niet zo veel als andere live platen van hem. ik denk ook dat deze niet meer leverbaar is. Deze is ook in de tijd op lp verschenen.

Hoewel ik dit album op CD heb, kan het best zijn dat deze ondertussen out of print is. Deze plaat is later wel opnieuw uitgebracht als Destination Docklands.
Op zich een aardige live-plaat, echter heeft de beste man betere gemaakt en staat er i.m.o. veels te veel werk op van het matige Revolutions-album.
Deze live-registratie heb ik overigens ergens ook nog op een stoffige videoband liggen, echter ontbreekt daarop gek genoeg Computer Weekend, die wel terug te vinden is op de plaat.
Maakt niet uit, dat nummer sucks toch big time, dus skip ik 'm altijd.

Prima live-album van Jarre. Bij een aantal nummers klinkt het niet erg 'live', maar er zijn een paar tracks (Industrial REvolution, Computer Weekend, Revolutions, London Kid), waar de live sfeer er wel is en waar ook interessante afwijkingen van de originele arrangementen op te vinden zijn.

Ik heb deze op vinyl. Het valt me op, dat J.M. erg verliefd is op vuurwerk afsteken tijdens dit album.

Na het ietwat teleurstellende En Concert: Houston-Lyon heb ik me aan dit album gewaagd. Dat is een stuk beter bevallen. Met name het eersts stuk van het album, tot en met Oxygene IV, vind ik erg goed geslaagd. Hoewel Revolutions daarna ook een goed nummer is, vind ik het tweede stuk van het album toch wat minder. Dat Hank Marvin (van The Shadows) op London Kid mee komt pingelen, hoeft van mij niet zonodig, temeer zijn gitaar nog het meest als een synthesizer klinkt. Ook de meeblèrende kindertjes in September vind ik wat teveel van het goede.
Het muzikale vuurwerk zit hem dus in het eerste gedeelte, in het tweede gedeelte is er hier en daar het vuurwerk te horen dat Jarre ter plekke afsteekt.

3.5*

Grappig dat je deze beter vind. Het is eigenlijk bijna een volledige live-uitvoering van Jarre's Revolutions-album, waarbij ik persoonlijk vind dat de nummers praktisch identiek klinken aan de studio-versies. Daardoor vind ik dit album niet zoveel toevoegen t.o.v. vorige live-albums. Zelfs de gitaar van Hank Marvin op de studio-versie van "London Kid" klinkt hetzelfde (meer synth-achtig dus...). Maar goed: ieder z'n ding.
Overigens zijn de kindertjes die te horen zijn op "September" een groep van een stuk of 6 Zuid-Afrikaanse vrouwen (als ik de video van het live-concert mag geloven) die al zingend hommage brengen aan de toentertijd pas overleden Zuid-Afrikaanse politiek activiste Dulcie September (voor degenen die het willen weten ).

Overigens maar een tip, En Concert: Houston-Lyon is ook nog uitgebracht in deze uitgebreidere versie: Jean-Michel Jarre - Cities in Concert, Houston / Lyon (1987). Deze is stukken beter dan de versie waar je zelf (waarschijnlijk) op doelt. Wellicht een idee om die eens uit te checken, aangezien deze als live-album véél beter uit de verf komt.

Het Revolutionsalbum ken ik niet, dus daarmee heb ik het niet kunnen vergelijken. Dat het Zuid-Afrikaanse vrouwen ipv kinderen waren heb ik niet kunnen horen. Het verandert mijn waardering voor het nummer in ieder geval niet.

Wellicht moet ik Cities in Concert dan maar eens luisteren. Heeft die versie ook die geluidsfragmenten van mensen die commentaar geven op wat er gebeurt, over de muziek gemixt hier en daan, CorvisChristi? Dank voor de tip iig.

Tja, ook die geluidsfragmenten zitten erin. Ik heb er geen moeite mee (zie daarvoor mijn feedback die ik bij Cities in Concert heb geplaatst). Het geeft daadwerkelijk het gevoel mee, wat er zich op dat moment afspeelde en wat voor uitzonderlijke chaos e.e.a. met zich meebracht.
En persoonlijk vind ik simpelweg de muziek beter die erop vertegenwoordigd is, ook omdat ik Revolutions niet zo'n heel denderend album vind en het album Live daar praktisch volledig vol mee staat. Ook krijg ik bij Live minder dat live-gevoel mee, omdat teveel uitvoeringen teveel op de studio-versies lijken.
Bij Cities in Concert hoor je tenminste nog een hoop toevoegingen, waardoor je i.m.o. echt het gevoel krijgt dat het live is, ondanks mijn opmerking dat er wellicht tapes met studio-fragmenten hebben meegedraaid. Dat zal dan bij Live ook wel het geval zijn geweest.