Typisch een product van het vruchtbare New Yorkse nachtleven van de vroege jaren '80, met medewerking van DJ Larry Levan en een hoes die is ontworpen door Keith Haring.
Volgens mij is het album destijds niet heel erg opgevallen, maar intussen wordt hij gezien als een soort vergeten parel. Dat zal vast ook wel met de context te maken hebben, want bij nadere beluistering wordt die status niet echt waargemaakt. Het wat bekendere 'Don't Make Me Wait' is een lekker plaatje; hetzelfde geldt voor 'On A Journey' en de titeltrack. Maar elders zijn er toch ook ongelukkige productiekeuzes gemaakt, die het niveau van een foute jaren '80 plaat niet ontstijgen.