Al Stewart - Zero She Flies (1970)

Vreemd, dat deze bijzondere plaat van Al nog niet op musicmeter stond.

Bij deze is dat opgelost.
Ik ken deze helaas nog niet zo goed, om er een oordeel over te vellen, maar dat komt nog.

De laatste plaat waar Al Stewart nog echt als een folkie klinkt. Maar ook de eerste plaat waar Al historische thema's verweeft in zijn songs. Daarvan is Manuscript (een liefdevolle schets van zijn opa en oma tegen de achtergrond van WO1) absoluut de mooiste. De melodie is erg moeilijk toegankelijk, maar tjongejonge wat heeft Al hiermee een kunstwerk afgeleverd.
Het andere nummer heet Electric Los Angeles Sunset, naar mijn idee gaat dit over de moord op Robert Kennedy. Deze twee songs bevatten alle elementen waar Al later beroemd om zou worden.

Maar ook de andere songs op dit album zijn ontzettend goed. Tekstueel fantastisch, prachtige melodieën en niet te vergeten: virtuoos gitaarspel van Al himself: twee gitaarinstrumentals en een virtuoos begin van "Black Hill".
Net als bij de voorganger "Love Chronicles" ontsieren de bonustracks de opbouw van dit album een beetje.

Al Stewart levert met Zero She Flies een goed gebalanceerde plaat af. Ondanks zijn zoektocht naar nieuwe vormen staat er geen enkel zwak nummer op dit album. Misschien nog niet zo sterk als zijn latere platen, maar zo in de gloed van Year of the Cat is dit eerdere werk van Al Stewart een mooie aanvulling.

Aldus mijn conclusie van de review die ik over deze LP schreef op onderdenaald.nl:
Onder de naald: Al Stewart - Zero She Flies (1970) - onder-de-naald.blogspot.nl

In 1970 maakte ik met A Small Fruit Song voor het eerst kennis met de muziek van Al Stewart. Het nummer stond op het onvolprezen dubbelverzamelabum Fill Your Head with Rock.

Toch duurde het nog tot 1973 voordat ik echt een heel album van hem hoorde, namelijk Past, Present & Future. En vanaf dat moment was ik écht verkocht en dook ik in zijn eerste vier albums. Daarvan is dit Zero She Flies de derde.

Per album werd Al's muziek volwassener. Het aantal memorabele nummers steeg per album. Maar ook qua thematiek ontwikkelde Al zich erg sterk. Het prachtige Manuscript bleek achteraf een eerste (maar niet mindere) vingeroefening te zijn voor de richting waarin hij zich ontwikkelde, namelijk die van de verteller van geschiedenis door middel van persoonlijke ervaringen van de hoofdpersonen in het nummer.