Mal Waldron Quintet - The Seagulls of Kristiansund (1989)

Ben een aantal albums en/of artiesten aan het toevoegen die ik nog eens moet checken..dit album staat dus ook op mijn verlanglijstje.

indrukwekkende line-up..zekers

Via Heemskerktollie's nieuwe blog heb ik dit album kunnen meepikken, en de line-up staat zeker en vast garant voor kwaliteitsvolle post-bop. Toch vind ik een vol uur nogal lang voor een idioom zoals dat van dit quartet: Woody Shaw is een nogal schreeuwerig trompettist, zonder de explosieve kracht van iemand als Lee Morgan (om zomaar een collega-bopper te noemen), Charlie Rouse is niet altijd even overtuigend en de solo's vanuit de ritmesectie zijn niet eens zo interessant. Het is vooral Waldron zelf die de sterren van de hemel speelt, maar dat maakt het album in zijn totaliteit nog geen meesterwerk natuurlijk.

Het titelnummer bestrijkt dan weer een zachter klank-palet, maar na een tijdje lijkt het nummer gewoon wat aan te modderen in plaats van werkelijk nog iets te vertellen.
Voor 'The Seagulls of Kristiansund' kan amper één luisterbeurt echter nooit volstaan, dus later komt de plaat wel nog eens in de stereo terecht.

nou...geweldige kwaliteitsvolle post-bop hoor!

Dus jij vindt Woody Shaw een schreeuwerige trompettist en jij vindt Charlie Rouse niet overtuigen?

even voor de duidelijkheid...het lijkt namelijk weer alsof je namens het gehele volk spreekt. Mischien een teleurstelling maar dat is echt niet het geval

Tuurlijk niet Jeroen, iedereen weet intussen al dat ik de wijsheid niet in pacht heb. Niemand trouwens, laat dat duidelijk zijn.

Om mijn uitspraak "kwaliteitsvolle post-bop" alsnog toe te lichten: het is duidelijk dat deze mannen weten waar ze mee bezig zijn, maar de klank van Shaw ligt me gewoon niet zo (wat niets af doet aan de "kwaliteit eigen aan het product"). Rouse houdt het (samen met de ritmesectie) dan weer niet zo lang vol bij mij, wat evenzeer aan het gegeven "bebop" kan liggen. Maar dan ga jij me er weer van overtuigen dat ik eigenlijk naar prog-rock zou moeten luisteren...?

PS: 'Conference of the Birds', het staat nog steeds genoteerd!

je begint me te kennen

Conference... moet je zeker nog eens proberen, ondanks dat het geen prog/sympho/piano/maniëristisch/melodieus is

Zelden een hoes gezien die zo afbreuk doet aan het gebodene, want dat is niet veel minder dan hemels te noemen. Excellent quintet, Woody Shaw komt bij mij wel degelijk binnen, Charlie Rouse op tenor sax is nieuw voor mij, maar overtuigt zeer, de ritme sectie is buitenaards, zie de namen en Mal is een meesterlijk pianist in dit soort settings, ach, genieten, jammer dat ie maar een uurtje duurt...

Inderdaad Tony, fantastische muziek! Één van mijn favoriete albums. En Charlie Rouse ken je wel hoor. Dat was de vaste saxofonist van Monk

Okee, vreemd misschien, maar bij Monk let ik dus totaal niet op zijn begeleidingsband, dat heb ik bij Mingus bijvoorbeeld ook, maar goed, weer wat geleerd en verhip, kom ik die Charlie Rouse net ook weer bij Sonny Clark's Leapin' and Lopin' tegen... Kanjer zeg ik je!

Yeah!