Joe Hisaishi - Hana-Bi (1997)

Mooie soundtrack die prima op zichzelf kan staan, maar voor Hisaishi's begrippen iets te uitbundig. Vooral de violen die net wat te veel aanzwellen passen niet zo in z'n overwegend rustige en subtiele stijl. Maar als de piano weer liefkozend geaaid wordt is het in één klap weer pure magie, gelukkig ontbreekt dat hier bij een aantal nummers ook niet.

Die aanzwellingen gebruikte ie zo ook weer voor Mononoke Hime. Het melancholieke in deze score is van het hoogste en donkerste soort wat de componist zo'n beetje ooit componeerde. De toevoeging van de harmonica is hierbij uiteraard weer de verwoording van de eenzaamheid van het karakter. Het thema geeft eigenlijk al bloot dat het nooit goed zal aflopen en toch er is een sprankeltje hoop voelbaar in de score, wat zorgt voor toegevoegde spanningsboog als het ware.

Het is begrijpelijk dat de aanzwellingen teveel kunnen zijn, maar de overmanning van emotie is veel effectiever op zijn plekken, dan wanneer het ingetogener was geweest. Dat het zo op het eerste gezicht gerechtvaardiger aanvoelt bij projecten als Hime. Hoe dan ook de emotie springt hierdoor effectief erg hoog op. Ga toch van 4 naar 4.5 sterren

Blijf het een sterke score vinden. Één nummer doet me lichtelijk denken aan Baantjer (de harmonica) - ik geloof Angel - maar het kan de pret niet bederven. Mooie, melancholische pianostukken op de juiste momenten afgewisseld met wat tempoversnellingen, slagwerk en spanning.

En mij doet Baantjer weer denken aan Turks Fruit score....

Aangezien ik de laatste weken vrij regelmatig een film van de Japanse regisseur Takeshi Kitano kijk werd mijn aandacht ook getrokken door de muzikale omlijsting. Eentje die me direct vanaf de openingsscene opviel was de score van componist Joe Hisaishi bij de film Hana-Bi (Fireworks) uit 1997.
Prachtige stemmige muziek die balanceert tussen gevoelens van triestheid en gelukzaligheid, en dat vaak in een emotionele golfbeweging die soms vrij klassiek aandoet en vervolgens weer best modern klinkt. De piano en violen zijn het meest prominent aanwezig maar bijvoorbeeld in Sea of blue is het weer een Toots Thielemans' achtige mondharmonica die de boventoon voert.
Vond de muziek van Hisaishi , waar ik eigenlijk nauwelijks bekend mee ben, ook herhaaldelijk een gevoel van herkenbaarheid en zelfs geborgenheid tot uitdrukking brengen. Deed me ook soms denken aan het werk van de Poolse musicus Krzysztof Komeda, onder meer bekend van zijn scores voor regisseur Roman Polanski.
Hoe dan ook erg mooie en sfeervolle klanken waar ik behoorlijk van onder de indruk ben.
Net als van de film overigens.