Wishbone Ash featuring Robbie France & Ray Weston - Strange Affair (1991)

Al die platen van na de reunie (met Ted, Andy, Steve en Martin) stonden niet op MuMe.

Heel vreemd, wast het zijn echt wel lekkere platen.

In 1987 hadden de originele leden, op verzoek van Miles Copeland (juist, broer van...) een volledig instrumentaal album gemaakt.
Deze flopte, maar de heren lieten zich niet uit het veld slaan en namen deze plaar en Here To Hear op.

Voor fans van het eerste uur, echt wel een must-have.
Dus hop, naar de recordstore, en kopen die hap.

Ik ken alleen Standing in the rain en vind dat een goed melodisch nummer. Is de rest ook in die trant?

Ja. De plaat volgt een beetje de lijn van genoemd nummer.
Is trouwens een schitterend nummer.

Strange Affair is een stevige rocker in de stijl van Living Proof.
Wings of Desire is een dromerig donwtempo song in de stijl van Errors of My Way.

De rest van de songs volgen dat patroon.
Twinleads, power en dromerige zanglijnen.
Veelal AOR-rock maar dan op de Wishbone Ash manier.

Dank voor je antwoord, ik heb Argus en dat blijkt vaak de maatstaf. Voor mij zijn het hun optredens waar ze altijd goed zijn, Arrow festival of bluesclub in Hellendoorn het is leuk ze te horen.

Ik ben nu van plan om Tracks 3 aan te schaffen, de playlist ligt me wel zover ik het ken. Laurie Wisefield ooit op de Nacht van de gitaar gezien, maar was toen nog niet bekend met Wishbone Ash. Ondertussen wordt Wishbone Ash ondanks de bezettingswisselingen interessanter. Tips zijn altijd welkom.

Probeer eens Illuminations.
Daar ligt de nadruk op magische songs zoals Argus.

De line-up is helemaal omgegooid.
Andy Powell is de enige veteraan.
Maar de plaat is lekker modern en toch ouderwets.

Het eerste en het laatste nummer zijn (voor mij) de enige nummers op deze plaat die de middenmoot wat ontstijgen

Strange Affair en Standing in the Rain zijn inderdaad knallende rockers.

Wings of Desire mag er ook wezen, op Bare Bones staat een mooie versie van deze song.

Dit is eindelijk na 4 studio album, weer een redelijk album. Het heeft alleen weinig meer te maken, met
de Ash uit de jaren 70.

Steve Upton is vanaf deze plaat voorgoed uit de band, en zijn plaats wordt op deze plaat ingenomen door twee inhuurkrachten: Robbie France en Ray Weston. Robbie speelt drie tracks mee, en Ray de overige zeven. Ray Weston heeft het zo naar zijn zin bij de band, dat hij nog wel blijft hangen tot 1994.

De band klinkt hier veel energieker en geloofwaardiger dan op de voorgaande lp's en is daarmee eigenlijk de eerste plaat sinds 'Number the Brave' die over de hele linie de moeite waard is. De warme, analoge productie helpt vooral. Gek genoeg is de productie in handen van Martin Turner die ook 'Here to Hear' overzag. Hier heeft hij veel meer de sound van de band goed te pakken. De drums zijn weer menselijk en de gitaren ronken en scheuren weer als vanouds. Songs als 'Dreamtrain' en 'Strange Affair' zijn gewoon echte, stevige rocksong en met name 'Strange Affair' wordt een live-favoriet.

Productioneel dus een geslaagde plaat. Songmatig ook, want de band klinkt enthousiast en de drie heren Martin Turner, Ted Turner en Andy Powell schrijven hun beste songs in jaren, waarbij vooral het vele lapsteelgitaarwerk van Ted Turner op valt. De zang is goed verdeeld over de drie heren, wat de fan al goed kan doen wennen aan de stem van Andy, die op een gegeven moment de enige zanger van de band zal zijn.

Ik heb weinig negatiefs over deze plaat aan te maken, behalve misschien dat ik toch de wat meer epische songs mis en 'Rollin'' met zijn geprogrammeerde drums is wel een misser en lijkt zo afkomstig te zijn van 'Here to Hear. Op Kant 2 staan sowieso de net wat minder geslaagde nummers, want met 'You', de ballad 'Say You Will' en de wat lawaaiige rock'n'roller 'Hard Times' kan ik niet zo veel, maar mijn favoriete jaren '90-song van de band 'Standing in the Rain' eindigt kant 2 en deze plaat en van dat nummer kan ik maar niet genoeg krijgen. Spetterend gitaarwerk en goede zang van Ted.