Het is toch niet het album dat ik verwachtte. Niet dat het slecht is, maar ik hoor de hierboven genoemde invloeden niet zo terug. Ik moet eerder denken aan bands als Marion, The church en Mansun.
Daarnaast blijft de pathos grotendeels beperkt tot breedwaaierige gitaarpartijen die het waarschijnlijk heel goed doen in volgepakte voetbalstadions. Al met al een fijne plaat plaat liefhebbers van atmosferische gitaarpop. Niet meer en niet minder. 3,5*.
O ja, het album is niet geproduceerd door Robin Guthrie maar door het andere mannelijke lid van de Cocteau twins; Simon Raymonde.