John Butcher - Resonant Spaces (2008)

Koning in het circular breathing en spelen met multiphonics - waardoor hij gezien wordt als erfgenaam van landgenoot Evan Parker. Zijn muziek klinkt heel natuurlijk; Butcher speelt met de akoestiek van ruimtes rond zijn instrument. Deze plaat werd opgenomen in een ondergronds reservoir trouwens.

Een vriend van me interviewde hem recentelijk. Tussen de lijnen kwam Mats Gustafsson ter sprake (en diens manier van overkillen) waarop Butcher zei dat hij "er totaal niets aan vond". Ik moet hem toch gelijk geven, dat die Zweed snel verzandt in gemakkelijke formules van overblazen die eigenlijk nergens op slagen. Na een tijd heb je het gezien en merk je dat er wel degelijk betere (lees: muzikalere en technisch interessantere) saxofonisten bestaan.

Momenteel lijkt ikdoemoeilijk wel de absolute kenner van zijn muziek op musicmeter. Er zijn helaas nog niet veel reacties te lezen bij Butcher's albums. Hopelijk komt daar in de loop der maanden verandering in.

Pure avant-garde; essentieel luistervoer voor de nieuwsgierige oren.

Butcher levert met Resonant Spaces een waardevolle poging het vocabulair van de saxofoon uit te breiden. Hij doet dit grofweg op drie manieren: door speel/blaastechniek, interactie met de ruimte en elektronica. Die laatste twee aspecten zijn eigenlijk minder duidelijk te scheiden dan ik het hier voorstel. Want eigenlijk is elektronische manipulatie te beschouwen als interactie in een virtuele ruimte. Daarnaast gaat weergegeven elektronisch geluid natuurlijk ook weer interactie aan met fysieke ruimte. Wat John Butcher voor de saxofoon doet, doen Nate Wooley en Oren Marshall voor respectievelijk de trompet en de tuba.

Overigens, wie ook even genoeg heeft van Mats Gustafsson en wie de bariton sax eens op een andere manier wil horen, kan terecht bij de Fransman Daunik Lazro. Met name op zijn solo albums: Zong Book en Some More Zongs.