Wishbone Ash - Here to Hear (1989)

Geweldige plaat van de orginele vier leden.

Hier staan een aantal zeer fijne songs op die de band nog steeds live speelt. Why Don't We, Lost Cause in Paradise, Keeper of the Light en Cosmic Jazz duiken nog steeds weleens in de set op.

De laatste 3 nummers zijn verrassend sterk met een jazzy-gevoel.
Ik heb deze bij de bibliotheek geleend en vind het een mooi melodieus en meer jazzy-album. De song Why don,t we heb ik live gehoord en beviel goed.
Soms deed de plaat me aan Big Country denken door de sferische gitaarpartijen.
Mooi hoesje maakt het af.
Dank voor de info Kingsnake.

Ja, Why Don't We doen ze nog al eens live, inderdaad.

Fijn, dat je deze plaat wat vind.

Niet veel mensen kennen deze peiode, waarin de originele eerste bezetiing met elkaar speelt.

Staan een aantal leuke nummers op. Ondanks dat de vier orginele leden op dit albums weer samen zijn, mis ik de magie van hun eerdere werk.

Bij Why Don't We moet ik altijd gelijk aan Joe Satriani denken...

Deze plaat en Strange Affair lijden onder flauwe productie, slechte reclame en onzinnige hoesjes.

Deze platen/cd's lijken op het eerste gezicht geen volwaardige studioplaten.

Dat de 3 platen uit deze tijd (Nouveau Calls was de officiele reunieplaat) opgenomen zijn door het originele viertal zou veel groter in de pers moeten zijn uitgemeten. Maar het IRS-label van Copeland heeft niet echt zijn best gedaan.

Why Don't We, Keeper of the Light en Lost Cause in Paradise vinden wel nog heel vaak hun weg in de live-sets.

Ik heb deze afgelopen weekend op vinyl kunnen kopen met volgende hoes: klik.

Die hoes had ik ook, en inderdaad op lp.

De hoes die gebruikt wordt is van de cd. Eens achterhalen wat nou de eerste persing was, wan die moet op MusicMeter.

Deze plaat lijdt onder een nogal voor die tijd aansprekende productie, maar heeft daardoor een wat afstandelijk en blikkerig geluid. Met name de toetsenpartijen en de drums klinken erg digitaal en zorgen daardoor voor een flinke scheut minder luisterplezier. De moderne sound van Wishbone Ash past niet echt bij de band. De band klinkt hier soms meer als een newwave-band met gitaren dan als een rockband.

Wat toen vaak werd gedaan, is dat de drums werden ingespeeld als eerste, dan door een Fairlight-sampler werden gehaald, en daarna weer opnieuw 'opgebouwd' om de drums meer attack en power mee te geven. Deze manier van opnemen haalt de hele menselijkheid uit het drummen. Het is een techniek die werd toegepast op bijna alle pop- en rockplaten uit die tijd. Daarom klinken de drums uit die zo enorm hard en retestrak. Ik vraag me af wat Steve Upton's eigen gedachten zijn over deze tijd.

Deze plaat is in tegenstelling tot de voorgaande plaat niet geheel instrumentaal en kent weer de typische zang van Martin Turner, die als zanger voor het laatst te horen was op 'Just Testing' uit 1980.

Songmatig is deze plaat nog niet eens zo erg. Er staan wat sterke songs op, die live dan wel weer een stuk aangenamer klinken. Zie hiervoor de liveplaten uit de jaren '90 en dan met name: 'The Ash Live in Chicago' (1992) en 'Live in Geneva' (1995).

Als je als luisteraar éénmaal gewend bent aan de drumslagen, de keyboards en de vele galm, is er genoeg te genieten. De beste songs op deze plaat zijn: 'Keeper of the Light', 'Why Don't We' en 'Last Cause in Paradise', maar echt slechte songs staan hier niet op.