Chris Clark - Empty the Bones of You (2003)

Weer een lekker album van Chris Clark, al mist het wel een beetje de spontaniteit en originaliteit van het eerste album.

"Indigo Optimus" demonstreert. Zeer aardig nummer, maar een beetje droog. Gelukkig bloeit de track wel helemaal open op het einde, en de laatste minuut is dan ook een absolute meerwaarde. Prachtige wave/melodie. "Holiday As Brutality" is ritmisch wat leuker, maar mist wel een beetje de sterke melodie uit "Indigo Optimus". "Empty The Bones Of You" is een mooi ambient/soundscape plaatje. Lekker chill, lekker kort. "Early Mass" brengt nog enkele mooie ritmes (en samples) bij het geheel, wat dan ook de eerste topper maakt. Creeërt een prachtige en mystieke sfeer. "Tyre" is een leuk intermezzo (simpel pianodeuntje), waarna "Tyran" weer wat meer power in het album brengt. De ambient waves blijven maar worden vergezeld van wat stevigere ritmes en samples. "Wolf" trekt door, maar de song verwatert halverwege wel een beetje. Deint wat weg en fade in het niks naar het einde toe. Beetje jammer.

"Slow Spines" neemt de draad terug een beetje op, en brengt weer wat mystiekere sferen. Vreemde melodieën en aparte ritmes maken hier toch wel een zeer leuke trackje. "Umbilical Hut" dobbert weer een beetje voort, en blijkt toch wel dat er middenin het album een klein dipje zit. "Farewell Track" is ironisch genoeg het nummer dat alles weer definitief op spoor brengt. Klassevolle ambient track, en tweede topper van het album. "The Sun Too Slow" is een leuk overvangsstukje naar "Gravel", één van de experimentelere nummers. Lekkere track, heerlijk ritme en goeie samplecollectie. Beste track is echter "Gob Coitus". Hoorde de track voor het eerst in de cinema, vergezeld van het clipje en was er meteen weg van. Veel gepruts met het ritme zonder de draad kwijt te raken. Uiterst dansbare track die mooi opbouwt en uitmondt in een leuke melodie. "Betty" is een zeer sferische, noizeachtige (noize zonder de distortion zeg maar) track die het album in schoonheid weet af te sluiten.

Al bij al een goed album, dat enkel in het midden wat inzakt, maar verder wel veel kwaliteit, en enkele zeer sterke tracks, te bieden heeft. 4*, eerste album blijft beter, maar toch zeker de moeite waard.

Na z'n EP 'Ceramics is the bomb' keek ik erg uit naar deze cd. Helaas vind ik de EP een stuk beter. De eerste 3 nummers van Empty the bones of you gaven me nog een goed gevoel, met mooie beats en emotie, die ik ook vond in Ceramics is the bomb. Maar de rest van de plaat is zwak. De nummers kenmerken geen duidelijke melodieen meer, het is vaak meer geluid dan muziek. Dat is jammer.

Overigens, ook Clarence Park had hier last van, maar ook hier zaten ook hele mooie nummers in. De beats zijn altijd een van de dingen wat ik gaaf vond bij Chris Clark.

Inderdaad, beats om van te houden ook voor mij in een aantal tracks. 3,5* na een eerste luisterbeurt. Ook wat voor mij die Chris Clark.

Lekker donker sfeertje op dit album. Knap dat die Clark tussen alle naar elkaar toe groeiende artiesten een geheel eigen stijl heeft neergezet. Want ook al is het allemaal minder gevarieerd - en daarmee ook minder leuk - dan z'n debuut, z'n stempel in de vorm van gonzende beats en gloomy laagjes maakt dit absoluut een opvallend werkje. 4*

dit is waarlijk één van de beste cd's die ik in mijn bezit heb. de stijl van chris is echt nergens mee te vergelijken, in tegenstelling tot zoveel andere laptop piemelaars. neemt niet weg dat ik de muziek van laptoppiemelaars niet goed vind, verre ván overigens. maar clark maakt muziek op de rand van de genialiteit. de manier waarop alle geluiden op elkaar afgestemd zijn, de melodieen, de dromerige sferen, de dreigende ambiences, de ratelende, ingenieus geproduceerde, organische percussie maken zijn nummers tot een gehoorspectakel van jewelste!!
zijn eerste album was al fantastique, maar hij was toch zoekende naar een geluid wat hij bij deze heeft gevonden. de chromatische toonladders vliegen om je oren (nog nooit gehoord in electronica muziek trouwens), en hij durft echt een andere weg in te slaan. anders dan anders. beetje vreemd en oh zo lekker. overtreft alle nieuwe aphex twins, autechres, plaids, proems, apparats, hulkonnens, tobins, etc.. té fucking wack !!!
kocht deze cd op de bonnefooi zonder ooit iets van hem gehoord te hebben en kan me niet meer herinneren dat ik dat gevoel van WAAAAAAAAAAAAAAAA toen ik hem voor het eerst opzette, ooit nog eens heb gehad. eerder had ik dit bij de eerste Coldplay, bij Mule Variations van Tom Waits, Aenima van Tool en Incunabula van Autechre. dat je zelf, zonder intermediair, een geweldig album hebt geschoten. een geschenk uit de hemel dit album.. naar mijn idee niet meer te overtreffen door clark. hij kan beter stoppen..

Ik verhoog naar 4,5*

In dit genre waar vaak veel op het vorige lijkt weet Clark wel een verdomd uniek geluid neer te zetten.

dit is nou echt een typisch 5*'en album
Wat een geweldig lekker album om op hard volume mee te cruisen vooral als de tracks Indigo Optimus & Wolf.

Nu ik dit toevallig aan het lezen was omdat ik deze bestelde plaat binnenkort ga ophalen, zie ik hierin een scherpe opmerking. Dit verwoord iets wat ik me laatst ook bedacht bij het luisteren van dit Chris Clark album. Dat de muzikaliteit geregeld eruit is na het begin van het album. Niet op het gebied van concept: geluiden ontwikkelen en bij elkaar zetten. Maar wel op gebied van goede patronen in beats en melodieën. In de beats zijn vaak dezelfde 'trucjes' gebruikt, maar meestal is het op dit punt erg strak en zou ik totaal niet mogen klagen. Voor de melodieën is er bij ruw gezegd de helft van de nummers iets heel moois verzonnen, maar bij de andere helft is er toch echt weinig te halen naast de gecreeërde sfeer. Die sfeer is zeker essentieel, maar het had wat vaker van mij mogen worden ondersteund door melodie-patronen. Ik ben dus, zo lijkt het, een man die erg kickt op speciale patronen. Ik heb wel vaak gemerkt dat heel wat users daar niet zo op gericht zijn aan hun berichten die dan wel gaan over het ''wat'' maar niet over het ''hoe''. Opzich misschien zelfs een meer artistieke manier van kijken hoor, dat vooral gericht zijn op concept. Vernieuwing wordt bijvoorbeeld meestal daarin gevonden lijkt me. Echter, de houdbaarheidsdatum wordt voor mij in ieder geval duidelijk lager als iets weinig meer is dan concept. Goede melodieën en beats kwa patroon blijven voor mij eeuwig verslavend. Alleen goede concepten niet zo. Heeft de muziek meer in zich dan alleen de oppervlakkige (o)oriëntatie ervan, is de vraag. Een aardig voorbeeld van een groep met voor mij meestal de nodige diepgang door de patronen is Autechre. Een stemverlaging lijkt me nu in ieder geval gepast. Wat gek is voor een album waar op het eerste oog zeker veel vetheid vanuit straalt.

Te zien op 14 december in de Effenaar in Eindhoven. (Tegenwoordig bekend als Clark, heeft z'n voornaam geschrapt) Samen met Mono uit Japan!
Check:
http://www.effenaar.nl/event.php?e_id=493

En de zaterdag daarop in het Paard van Troje