Psyopus - Odd Senses (2009)

En als je dacht dat het niet meer gekker kon met Dillinger Escape Plan, The Locust en Daughters had het mis. Je hebt namelijk Psyopus, wat echt helemaal gestoord is en de band kan de nummers helemaal perfect live spelen! Wel een gaaf album! Maar of het nog gestoorder kan......., dan heb je volgens mij geen muziek meer

Na het lezen van mijn bericht van 3 jaar geleden heb ik besloten om het album weer eens op te zetten en eens een wat duidelijkere bespreking neer te zetten.

Vier jaar na dato heb ik nog steeds geen gekkere metal gehoord dan dit. Dit mag echt Avant-Garde Metal genoemd worden. De gitarist (Christopher Arp) speelt op een zeer onconventionele manier gitaar, hij tapt bijna alleen maar op de hals. De ritmesectie speelt alsof ze bij een opgefokt free jazz collectief zitten.

In de eerste helft van het album zitten paar ijzersterke nummers. Medusa, The Burning Halo en Duct Tape Smile zijn namelijk knettergek maar er zit wel degelijk structuur in. Er komt een ware kakofonie van geluiden op je af met voornamelijk dissonante tonen. Het tweede gedeelte van het album lijkt af en toe op luisteraartje pesten. Zo is Boogeyman een stuk waarin met samples gewerkt wordt om een gedicht te maken maar ieder woord wordt door een ander persoon gezegd. Imogen's Puzzle Pt. 3 is een stuk wat achterstevoren is omdat het dan bij het eerste deel past. Interessantdoenerij, net als Choker Chain. Een bepaalde sample van een vrouw die heel de tijd vraagt om liefde wordt tot vervelends toe gebruikt.

Daarna komen er nog twee zeer interessante composities. Bij Ms Shyflower wordt het tempo omlaag gegooid wat zorgt voor een zeer onheilspellend sfeertje. A Murder To Child is zelfs prachtig te noemen en kunnen we zeker moderne klassieke muziek noemen. Er wordt een verscheidenheid aan strijkinstrumenten gebruikt. In het begin klinkt het even jazzy door de akkoordenkeuze van Christopher Arp maar daarna neemt het stuk een heel andere gedaante aan. Het wordt heel dreigend en wringend en zeer intrigerend. Hier laat Psyopus horen dat ze meer zijn dan een metalband.

Odd Senses is een erg wisselvallig album. Er staan een aantal ware mathcorekrakers op die The Dillinger Escape Plan bang zouden maken. Ook staan er een aantal avant-gardistische experimenten op die niks opzienbarends doen. En aan het eind staan twee prachtige langere stukken die de veelzijdigheid van de band laten horen. Ik kom uiteindelijk uit op 3,5 ster.