Ja, dat was een lekker meezingbaar singeltje destijds, waarvan het me altijd heeft verbaasd dat het geen hit werd. De versie van John Farnham deed het een paar jaar later iets beter, maar die was veel gestroomlijnder, met iets meer elektronische begeleiding, als ik me goed herinner. De versie van Tom Kimmel is Amerikaanse standaardrock met een echt bandgevoel, dus met echte bas en drums.
De LP vond je in de jaren tachtig overal in de uitverkoopbakken, dus kennelijk had de platenfirma hier wel hoge verwachtingen van. Ik heb mijn exemplaar voor naar ik meen 2,50 uit de bakken van de Free Record Shop geplukt, als ik me goed herinner.
Degelijke stadionrock in de stijl van Bryan Adams en John Mellencamp, maar net iets minder goed als die twee. Al zitten er wel een handvol aardige nummers bij. Violet eyes is bijvoorbeeld een heel mooie ballad. En A to Z kwam ik later nog eens als cover tegen op een album van Joe Cocker.