Boubacar Traoré - Kar Kar (1992)

Ik verbaas me er over hoe rijk ,maar ook hoe verschillend het kan klinken als een man zichzelf alleen begeleidt op gitaar en daarbij zingt. Richard Youngs doet het op 'Sapphie', Joao Gilberto doet het op 'João Voz E Violão' en Boubacar Traoré doet het hier, en van alledrie krijg ik kippevel. Liedjes, puur en eerlijk, ontdaan van alle franje. Toegegeven, eerst klonk dit album me een beetje eentonig in de oren, maar elke keer dat ik luister lijken de nummers meer verschillend van elkaar, en elke keer lijken ze aan zeggingskracht te winnen. Verder vind ik het fascinerend hoe de nummers in elkaar zitten, steeds herhaalde motiefjes , die soms afgewisseld worden met een intermezzo, en over alles heen melodieuze zang. De teksten stellen geloof ik niet zoveel voor, maar Boubacar's doorleefde stem geeft een enorm (blues-)gevoel mee. Moet ik tot slot nog zeggen dat hij enorme songwriterscapaciteiten heeft? Ach, dat was vast wel duidelijk.