Boubacar Traoré - Mariama (1990)

Ik ben verbaasd dat ik de eerste ben die een berichtje bij dit album plaatst. Anno 2010 worden complete muzikale bedevaartstochten naar Mali gemaakt, desert blues, het festival au desert, enz. krijgt veel aandacht. Maar de godfather Boubacar veel minder. Ooit geliefd als autodidactische volkszanger in Mali werkte hij eind jaren tachtig als gastarbeider bij een bouwbedrijf in Frankrijk, berooid en volkomen in de vergetelheid geraakt. Zijn vrouw was overleden en gebroken had hij Mali verlaten. Een Engelse producer vond hem terug na een lange zoektocht en bood hem de kans een album op te nemen. Gitaar en zang, veel meer is er niet. Ingetogen, complex, repetitief gitaarspel en rauwe maar ook warme zang. Nauwelijks bewerkt geluid, het klinkt niet gelikt en soms lijkt het alsof de afstelling niet helemaal klopt en de stem te hard is, als bij een live concert. Het laatste nummer is genoemd naar zijn overleden vrouw. Eindeloos mooi.