Ian Gillan - Live in Anaheim (2008)

Dit concert vond plaats op 14-09-2006 in The House of Blues te Anaheim. Ik heb er eerst maar eens wat info over ingewonnen alvorens tot aanschaf over te gaan. Op CD Universe was er een andere fan die ook z'n twijfels had over Ian zijn stem omtrent de hoge noten. Dit album kon je blindelings aanschaffen omdat zowel Gillan als band in topvorm waren.
Hij is inderdaad wel eens veel minder bij stem geweest, voor het merendeel klinkt het vrij goed.
Het geluid is niet perfekt, met name de drumsound; die heeft een galmende bijklank. Er zal wel niet veel aan dit album gesleuteld zijn en dat draagt weer bij aan een erg sfeervolle liveregistratie.

Live in Anaheim is te verkrijgen als dubbel-CD of een combi van CD + DVD. In dat laatste geval mis je een paar nummers op CD dus heb ik keihard voor de eerste optie gekozen.
De setlist is om van te smullen: van praktisch al zijn platen uit de "Gillan" tijd en van zijn soloplaten komen er nummers langs. Verder de nodige nummers van Deep Purple.
Op de eerste disc heeft Into the fire hier een vrij strakke uitvoering en staat zeer terecht op de setlist. Laat je echter niet verleiden door Wasted Sunsets en Not Responsible; een uitstekend initiatief van Ian maar die gitarist van hem is geen Blackmore. Het is mooi om Ian die prachtige tekst van Wasted Sunsets te horen zingen maar zo tegen het einde laat zijn stem het helaas even afweten. Ik moet het net wat meer van zijn eigen nummers hebben, en dat geklets van hem tussen de nummers maakt het gezellig. Rivers of Chocolate is een uitstekende jamsessie met als speciale gast Michael Bradford op gitaar. Ian heeft hier even adempauze om daarna weer keihard toe te slaan met een ballad: het naar heavy metal neigende Unchain Your Brain.
Disc 2 trapt af met een vette uitvoering van Bluesy Blue Sea; een nummer dat Ian met Janick Gers schreef. Het is niet helemaal zuiver gezongen maar het ergste moet nog komen; een paar nummers verder tref je Men of War en dat is een sterk staaltje zelfoverschatting.
Die zanglijn is gebaseerd op krachtige uithalen voor zijn stem en dat is gewoon niet meer haalbaar. Die rauwe kreten klinken voor geen meter, mischien wel toepasselijk voor de titel maar niet mooi voor de oren. Het was anders wel een goed nummer.
When a Blind Man Cries is wat overbodig daar er genoeg versies van Deep Purple te verkrijgen zijn. Dat zou je ook kunnen zeggen van Smoke on the Water en Knocking at Your Back Door. Deze nummers hebben echter wederom Michael Bradford als gitarist en worden toch vrij strak neergezet. Hoe vaak je dat Smoke on the Water al gehoord hebt: het blijft mooi.
De zang van die laatste nummers is geweldig, ik ben toch wel blij met deze aankoop.