John Martyn - Piece by Piece (1986)

In het release-jaar nog genomineerd voor een Nederlandse Edison, maar die is toen gewonnen door Graceland van Paul Simon.
Goed album van Martyn, een aantal erg gevoelige nummers, en de knaller John Wayne.

Ik ben al een tijdje bezig om de albums van John Martyn op vinyl binnen te hengelen. Soms een tijdje niets en dan ineens een voltreffer en enkele albums in 1 keer. Hierdoor beluister ik zijn rijke oeuvre random. Van de late 60's richting de 80's en weer terug. Als ik alles compleet heb zal ik ze eens in de juiste volgorde luisteren. Deze Piece By Piece is uit 1986 en (hopelijk goed geteld) het 16e album. De transitie is goed hoorbaar. Van folkzanger op een akoestische gitaar naar de synthesizer pop in de 80's. Piece By Piece weet mij echter zeker te overtuigen. Ondanks de soms gekunstelde sound zijn het 9 op elkaar aansluitende harmonieuze songs, die kwalitatief weinig voor elkaar onder doen. Het bindende element is de weldadige en warmbloedige stem van John Martyn. Volop ballads en een enorm arsenaal aan muzikale invloeden die hij weet samen te smelten tot die eigen kenmerkende stijl. Dat is knap en weet ik steeds meer te waarderen in deze artiest. Weemoed van de romanticus. Prachtig.

Qua stijl en kwaliteit behoorlijk vergelijkbaar met 'Sapphire'. Daarmee dus dezelfde voor- (goede zang, composities, instrumentatie) en nadelen (gepolijst, geen superieur fingerpicking gitaarwerk). Al moet ik toegeven dat ik deze toch minder vaak geluisterd heb dan die voorganger. Tegen die tijd was ik namelijk al stevig in het verleden van Martyn aan het duiken en dat vond ik toch interessanter. Maar misschien moet ik hem toch maar weer eens draaien.

Dit album bevat een behoorlijk zalvende sound, hetgeen enige gewenning nodig heeft. Toch blijkt John Martyn ook hier een componist te zijn die zijn arrangementen vol stopt met kleine tegendraadse melodietjes en geluidjes die de spanning ten goede komen. Het ratelende drumgeluid op Angeline doorbreekt bijvoorbeeld op prettige wijze de ronde synthesizertonen. Ook het Aziatische melodietje wat vervolgens wordt ingezet, is prettig tegendraads. Het geeft een aansprekende, dromerige sfeer aan een compositie die anders mij zo maar had kunnen tegenstaan. Het jaren 80 geluid wreekt zich vervolgens dan wel weer bij Who Believes in Angels. Veel te sentimenteel voor mij! Met John Wayne kent de plaat gelukkig een knallende uitsmijter. Al met al is Piece by Piece niet mijn favoriete album van deze Brit, maar het is zeker vermakelijk.

de remastered, expanded version van dit album, dat in 1986 als compilatie verscheen op het label Island bevat 10 tracks, inclusief de Bob Dylan cover "Tight Connection to My Heart" (van het album "Empire Burlesque"), dat eerder als 12-inch single en op een 5 tracks tellende cd-single verscheen en later opnieuw als b-side van de 7-inch single "Angeline" werd uitgebracht.

het idee achter deze remaster van "Piece by Piece" was om John Martyn's Island's back catalogue onder de aandacht te brengen. vandaar dat ook 3 bonus tracks werden toegevoegd, "Solid Air" en "May You Never" van zijn album "Solid Air" en "One World" van het gelijknamige album.

de "folky" sound van zijn vroege albums of een nummer als "Over the Hill" is hier ver te zoeken.
jammer dat de eighties productie met dominante drums en synthesizers de op zich goede songs enigszins ontsieren, met name in nummers als de fel ritmische opener "Nightline", "Piece by Piece" en "Serendipity".
ook de up-beat ruige versie van "Tight Connection to My Heart" wil niet beklijven.

de pop sound van "Lonely Love" met een fraaie saxofoon en de lieftallige, romantische ballad "Angeline" dat hij schreef voor zijn vrouw Annie, zijn samen met de meer ingetogen, soulvol gezongen "One Step Too Far" en "Love of Mine" de sterkhouders op dit album, hoewel deze nummers worden overtroffen door de ondanks de synths indrukwekkende, experimentele afsluiter "John Wayne".

alle nummers van het originele album met 9 songs werden geschreven door John Martyn, uitgezonderd de titeltrack "Piece by Piece", dat geschreven werd door bandlid Foster Paterson, die o.a. in de band Any Trouble speelde en meewerkte aan de solo albums van ex Marillion frontman Fish.

in 2015 verscheen een expanded re-issue van dit album met een bonus cd met 7 live opgenomen nummers van dit album (Live in Hamburg, 1986)

Album werd geproduceerd door John Martyn
Recorded at Ca Va Sound Workshops, Glasgow, Scotland

John Martyn: vocals, guitars, guitar synthesizers
Foster Paterson: keyboards, backing vocals
Alan Thomson: fretless bass
Danny Cummings: percussion
Colin Tully: saxophone