The BPA - I Think We're Gonna Need a Bigger Boat (2009)

Eindelijk een album van The BPA! Alles wat er tot nu toe is klinkt super

Leuke plaat, nummer met Iggy Pop is echt te gek maar staan toch ook wel wat vullertjes op.

Het nummer Island is volgens mij een dikke knipoog naar Moby.

Verder vind ik het album weinig spannend, het kabbelt rustig voort. Ik zal het album eerst nog een paar kansen geven voordat ik ga stemmen.

Opvallend fris plaatje van Norman Cook. Lekker toegankelijke pop met een lichte electronica/dancevibe met hier en daar onverwachte breaks en wendingen (zonder dat het overdreven wordt).

Island doet me eerder aan wat oude Fatboy Slim-nummers denken, weet niet of het een knipoog is naar Moby. Al zou het wel goed kunnen.

lijkt mij ook wel leuk.

Nee dit is niet de Fatboy Slim zoals ik hem ken, zag te laat dat Toe Jam op deze cd stond want dan had ik iets dergelijks nog wel kunnen verwachten. Deze sound staat me niet aan, ik kan er wel goed naar luisteren overigens maar het is niet mijn kop thee. Te poppy, te simpele teksten en geen interessante producties. Of het moet Island zijn, een nummer waarbij ik de aandacht wel vast kan houden. Overige nummers vind ik redelijk als ik ze één keer voorbij zie komen op tv, maar dan nog blijven ze ondermaats.

Eerste gehoor bijzonder tof.

Toe Jam blijft toch een van mijn favorietse singles van vorig jaar.

De clip van "He's Frank " met Iggy pop is best wel grappig

BPA - he's frank feat iggy ...

Seattle is echt een leuk liedje .

Schitterende titel.

Toe Jam vind ik trouwens een heerlijk nummer en de clip is ook erg grappig.

Island heeft volgens mij een sample van een nummer van Better Living Through Chemistry. Of in ieder geval bijna identiek.

Vind op dit album dus weer precies waar ik de laatste jaren problemen mee heb met Norman Cook. Al die features, gastzangers en zangeressen. Ik vind ze bijna nooit geweldig (afgezien van Iggy Pop misschien) en ze leiden altijd af van de daadwerkelijke muziek van Norman Cook.

Het begon een beetje met Halfway Between The Gutter and the Stars, en het is alleen maar erger geworden. Geef mij maar gewoon een lekkere beat en een maf sampletje zoals zijn eerste 2 albums of in Pizzaman stijl.

Ach, ik blijf wel dromen. Overigens is He's Fred wel een aandrader, de video ook!

He's Frank en Toe Jam zijn verreweg de beste nummers op dit album. De rest is helaas een beetje saai.

Voor iedereen die het nog niet snapt: hoewel er dezelfde producer achterzit, is dit géén nieuwe Fatboy Slim-plaat.

Dat is het dus wel. The BPA is gewoon nog een alias van Norman Cook. Net zoals Fatboy Slim, The Pizzaman, Mighty Dub Catz en eigenlijk ook Beats International, en zo heeft hij onder nog een aantal namen muziek opgenomen.

Ik neem aan dat hij voor de naamsverandering gekozen heeft zodat hij wat meer vrijheid heeft om te experimenteren, maar eigenlijk gaat het gewoon op dezelfde weg verder als Palookaville en zelfs Halfway Between The Gutter and the Stars.

Klopt, maar het is geen Fatboy Slim. Anders had hij deze plaat net zo goed onder die naam uit kunnen brengen.

Fatboy Slim of niet, zeer matig plaatje dit

3 sterren, waarvan 1 voor het openingsnummer.

Ik ontdek nu pas dat de opener een leuke cover is van het behoorlijk briljante nummer van The Monochrome Set.

Ik zat voor de lol eens wat op wikipedia over Fatboy Slim te lezen, gewoon omdat ik meer over van/hem wilde weten.

Toen ik erachter kwam dat hij samenwerkte met David Byrne, wilde ik dat wel eens horen.

Ik vind het tot nu toe wel een fris en vrolijk plaatje. Knap geproduceerd en ook leuk dat er zo ontzettend veel beroemde zangers, rappers, zangeressen meedoen.

Overigens is Norman Cook niet de eerste electronische muzikant die eens aan alt.rock-plaat opneemt. Younger Brother is ook zo een project.

Ik schrik wel van het lage gemiddelde. Misschien kan ik daar wat verandering in aan brengen.

edit: Superman is wel een erg vervelend nummer