LL Cool J - 14 Shots to the Dome (1993)

Hier begint LL een beetje met z'n overstap van z'n "Mama Said Knock You Out"-image naar z'n gladde geilneef-image (dat hem met tracks als Doin It en Hey Lover op z'n volgende album een gigantische comeback op zou leveren). Hierdoor is het wat onevenwichtig allemaal, stoer bedoelde tracks als How I'm Coming afgewisseld met lievige tracks als Pink Cookies. Maar toch vind ik dit één van de aardigste albums van LL Cool J.

Zeker 1 van LL's beste album.

Hmm... Zijn tracks als "Around The Way Girl", "Jingling Baby" en "6 Minutes Of Pleasure" dan niet zo glad? Enneh... vergeet je niet dat LL zijn wereldwijde doorbraak in 1987 te danken had aan "I Need Love"? Niks nieuws dus, vind ik. Wel met je eens dat dit een van zijn betere albums is.

Op de opvolger 'Mr. Smith' gint het wat mij betreft echt mis. Hoewel ik "Loungin'" en "Hey Lover" fijne tracks vind, staan er niet echt genoeg harde LL bangers op, zoals we die nog wel op '14 Shots To The Dome' vinden. Top track van dit album is wat mij betreft "Crossroads", een episch stuk dat prachtig begint met donder en dan opbouwt naar een uitbarsting van LL's keiharde raps. Aanrader om eens lekker hard te draaien!

Goed album waarop LL erg hard komt. Uiteraard ook enkel tracks about and for the chicks, maar toch overheerst de harde, rauwe teneur.

Typische Marley Marl-productie (vergelijkbaar met de stijl van de eerste cd van LONS). LL heeft hier soms een aparte flow, iets sneller, beetje zoals een mitrailleur (bv. op "Straight From Queens").

Ook enkele West Coast-producties van QDIII en Bobcat, die even goed voor een East Coast-productie hadden kunnen doorgaan.

"All We Got Left is the Beat" en "Back Seat" zijn nog enkele hoogtepunten. Gewoon een lekker early '90's album met kenmerkende Marley Marl-producties en een legende die nergens even rauw overkomt in zijn oeuvre als op dit album

4*

Inderdaad een leuk, rauw album Toch goed dat ik LL niet helemaal heb afgeschreven, want wat brengt hij verder toch een bagger uit tegenwoordig.

Persoonlijk vind ik dit (ook) het beste album van LL. Hij zweeft eigenlijk op zijn debuut na altijd tussen commerciele crap en hardcore. We weten allemaal welke kant het uiteindelijk heeft gewonnen...
Op dit album vind ik beide kanten goed uit de verf komen. Stand By Your Man en Back Seat vind ik prima nummers. How I'm Coming en Buckin' Em Down zijn de hardere nummers die ik goed vind. Alle overige nummers vind ik redelijk tot goed.

Pink Cookies in a Plastic Bag Getting Crushed by Buildings hij is wel Dope

Het nummer How I'm Comin knalt er wel lekker in! Geweldige opener!

Blijft een erg curieuze plaat

Leuk album van LL Cool J, zijn 2de die ik geluisterd heb. Net als Mama Said Knock You Out een 3,5.

Ik vind zijn vroegere werk beter. Hij heeft (ook rauwer) een fijne flow, maar deze rapstijl ligt anderen beter dan LL imho. Desalniettemin een prima album.