Maleem Mahmoud Ghania / Pharoah Sanders - The Trance of Seven Colors (1994)

Allereerst moet ik opmerken dat ik de laatste tijd helemaal weg ben van de guembri, die ik via de tracks van 'ene' Ghania op Long Story Short (een track samen met Brötzmann, Laswell en Drake, de ander met McPhee, Lonberg-Holm en Zerang) heb leren kennen. De Ghania op deze plaat is echter niet Mokhtar, zoals op Long Story Short, maar Mahmoud, de broer van. (het overeenkomende 'Maleem' is de titel 'meester')

Hier wordt echter samengewerkt met Pharoah Sanders, die speelt op een tenorsaxofoon, en met allerlei andere mensen, die velerlei andere muzikale toevoegingen brengen: karkabas (een soort castagnettes), een gillend vrouwenkoortje, handgeklap, percussie...

En de samenwerking tussen de guembri en de tenorsaxofoon blijkt voor mij een bijzonder geslaagde: de zang (Ghania zingt), de opzwepende percussie en de guembri zorgen voor een zekere rust en constantie, terwijl de freejazzer zich vrij waant, en daar omheen mag 'dansen'. Een ideale combinatie tussen vast en los!