Madeleine Peyroux - Bare Bones (2009)

Heerlijk voor een zondag.
fijne plaat!

We hebben een tijdje op iets nieuws van haar moeten wachten, maar het was het wachten meer dan waard. Madeleine heeft een warme en persoonlijke plaat gemaakt.

Toen ik Madeleine Peyroux ontdekte ten tijde van haar tweede album Careless Love dat net uit was vond ik haar geweldig: die Billie Holiday achtige sfeer en dat heerlijke laidback sfeertje waar je een lome zondag zo goed mee door kon komen. Niks nieuws onder de horizon maar toch een aangename verrassing want ik had nog nooit van haar gehoord en haar debuut was blijkbaar aan mij voorbij gegaan.
Half the Perfect World was eigenlijk net zo okee als Careless Love, alleen was het wel meer van hetzelfde. Een beetje een Norah Jones-achtig gebeuren want daar had ik dat ook wel (de tweede van Jones was ook meer van hetzelfde).
En nu is haar vierde album Bare Bones uit en ja hoor: weer dat heerlijke gevoel, weer die schitterende stem maar tegelijkertijd weer zo verschrikkelijk veel van hetzelfde allemaal. Zet al die albums op shuffle en je hebt geen idee meer naar welke je zit te luisteren. Is dat erg? Niet echt want ik gebruik de muziek van Peyroux, eerlijk is eerlijk, als achtergrondmuziek. Categorie Norah Jones of Jack Johnson, ofwel: iedereen die bij je op zoek komt zal dit leuk vinden en het werkt nergens storend of irriterend. Ik zie dit album dan ook als 11 nummers aanvulling op de rest waardoor je nog wat langer lui en loom kunt wezen. Voor de wat intensievere of spannender dingen zet ik dan wel wat anders op.