Lightwave - Bleue Comme une Orange (2002)

Dit album maakt al zonder één noot te hebben gehoord een bijzondere indruk. Nog voordat ik bij de cd ben vallen wat zaken op. Zo is de verpakking van karton en wordt dicht gehouden door twee magneetstrips. Eenmaal bij de cd zie ik rechts een gevouwen vel papier waar de benodigde informatie op staat. Na het uitvouwen lijkt het wel of ik na een Powerpoint presentatie kijk van een bedrijfstructuur. Zodra ik dit vel omdraai krijg ik kunst te zien in een moderne vorm.

De belangrijkste heren van Lightwave zijn Christoph Harbonnier en Christiaan Wittmann. Op dit album worden de heren bijgestaan door diverse muzikanten waarvan Paul Haslinger de bekendste is voor zijn werkzaamheden bij Tangerine Dream. Een hoop informatie voordat er maar één noot heeft geklonken. Dan de muziek. Het album begint behoorlijk klassiek met tonen uit strijkinstrumenten. Vrij vlot hierna wordt de muziek behoorlijk kosmisch en geeft mij het gevoel door ruimte en tijd te zweven. Voor bijna alle composities geldt min of meer dat ze behoorlijk uitgesponnen zijn en dat het de nodige concentratie vergt om ze te volgen.

Dit wil niet zeggen dat dit album saai is, wel is het een vereiste om al wat ervaring te hebben met verstilde muziek. Die zich uitstrekt van modern klassiek, kosmische tot een vorm wat ik jazz wil noemen. Door die factoren is Bleue Comme une Orange van Lightwave een interessant album te noemen om op bijzondere wijze bijvoorbeeld de dag af te sluiten. Anders gezegd een album wat maar langzaam haar geheimen prijs geeft.