The SlimP - Wavelands (2009)

Af-music is een Duits label gespecialiseerd in digitale releases op het gebied van new wave/darkwave/post-punk (ze hebben o.a. The Search onder hun hoede genomen). Digitaal hebben ze al een en ander aan moois uitgebracht, op cd is het helaas nog vrij summier. Dit is op dit moment hun nieuwste release op cd die 30 januari officieel uitkomt.
Ik heb hem inmiddels al een aantal weken (ook bij mij verkrijgbaar) en ik ben er lichtelijk aan verslaafd geraakt. Dit is post-punk oude stijl. Het heeft nog iets rauwigs over zich, geen gladgestreken productie zoals je tegenwoordig veel hoort bij de hedendaagse golf van nu wave bands, maar een 'plug and play' productie. Uiteraard wil dat niet zeggen dat het onafgewerkt klinkt. Het is de sound die je het idee geeft dat je werkelijk een plaat luistert die ergens in 1979 is opgenomen. In deze tijd vind ik dat echt een genot om naar te luisteren.

Invloeden zijn afkomstig van welbekende bands als Siouxsie & The Banshees, The Cure, Fields of the Nephilim, The Mission en Nick Cave is wat ze zelf aangeven op hun MySpace, maar ik hoor er zelf ook bijv. Patti Smith in terug, zowel door het stemgeluid van de zangeres als iets in de sound. Misschien is het het bezwerende effect. Er wordt veelal gebruik gemaakt van pakkende melodieën die het hele nummer doorlopen. Het heeft iets nostalgisch.

Hoogtepunten tot nu toe zijn voor mij:
The Gate - een melodie die al direct bekend in de oren klinkt, maar zonder dat het voelt alsof het gejat is.... “and then we pass the gate like a hundred times before....” herhaalt zich totdat je bijna letterlijk zelf langs dat hek loopt. Wat een zalig gitaargeluid en trommelgeroffel en dan die rust waarin de bas zijn melodie solo mag spelen als afsluiter.
Wavelands - begint met mooi Curish melodieus gitaarspel, daarna worden we het nummer binnengeleid met tribalachtige drums en een heerlijke gitaar eroverheen om uit te komen in een dromerig nummer: mooie rustige zang en melodieus gitaarspel.
Island Fog - Vast en zeker een Pornography geïnspireerd nummer met een hypnotiserend trage Siamese Twins-achtige drum die heerlijk doorrolt.
Lines - heeft een heerlijke bas-melodielijn die het hele nummer doorgaat en opnieuw een tribalachtige drum. Het geheel brengt je op een herfstachtige zondagmiddag waarop je al starende naar de regen buiten wordt vervult met een hevig verlangen naar iets dat je niet kan plaatsen maar niet loslaat: de kracht van de herhaling is subliem in dit nummer.

Over het geheel gezien vind ik dit een bijzonder sterk album met hoewel duidelijke invloeden in de vroege post-punk geen jatwerk en een flink aantal zeer sterke nummers die ook nog eens een verslavende werking hebben. Nergens is het overdone, teveel aan gitaar of gekrijs van de zangeres: alles heeft iets minimalistisch krachtigs over zich. Enige nummer dat ik erbuiten vind vallen en me minder aanspreekt is het uptempo Love and Lie.

Ik ben nu voor de eerste keer aan het luisteren en dat Love and Lie lijkt me ook de vreemde eend in de bijt, net The Ting Tings.

The Ting Tings ken ik niet maar de naam zegt me genoeg haha... Gelukkig echt een vreemde eend in de bijt.

Hey 3*** maar, LH... Er staan een aantal mindere nummers op maar toch ook een aantal hele fijne nummers. Vooral in de juiste stemming kan ik hier en daar behoorlijk wegdromen op dit album. Ik zet sowieso in op 3,5 ****