The Forced Oscillations - On the Road (2008)

Weer zo'n pareltje dat te laat geboren is wil het meedingen in toplijsten van de jaren 80. De eerste naam die in mij opkomt is Fra Lippo Lippi. Nee, het heeft geen donkere bassen maar de stem verdwijnt vaak in de achtergrond en is ook onverstaanbaar en qua muziekstijl wijkt het niet zo heel veel af. Natuurlijk is het gewoon een drang van de hersenen om iets onbekends bekend te maken maar dichter dan FLL komen ze niet. Het is iets nieuws, iets ouds en iets merkwaardigs. Ik hoor de zanger zingen, maar ik versta niets van zijn teksten. Ik vraag me wel af of het Engels is. Maar het afvragen duurt niet lang, want deze muziek moet je luisteren als het voor de rest overal stil is, muisstil is. Dan moet je de volumeknop wijd opendraaien en even gaan zitten.

Als je alle nummers hebt beluisterd zul je je vast afvragen waarom je deze band niet eerder kende, dat komt omdat deze band nog heel nieuw is (en uit Rusland komt, niet echt een land waar post-punk grootheden zijn). Ik word blij als ik deze muziek beluister, de meeste bands die ik beluister zijn uitgestorven maar deze band is net zoals enkele andere nog maar net aan het beginnen.