Jim Kirkwood - Mother Redcap's Basket of Strange Weather (2008)

Al qua titel doet dit album sprookjes-achtig aan of is het een voorspelling voor het weer die door te veel handen is geweest, waardoor er ruis in het verhaal is ontstaan. Hoe dan ook is het een titel die prima gebruikt kan worden bij een cursus creatief schrijven, waar dan de meest uiteenlopende verhalen in te lezen valt. Het is eigenlijk iets voor BoekMeter.nl dan voor MusicMeter.nl.

Maar alle gekheid op een stokje, het gaat hier terdege over muziek. Het album begint met And a Crown of Light. Na wat spannende lage tonen en iets wat lijkt op het kosmisch zoeken naar iets wordt er voorzichtig een begin gemaakt aan iets. Zodra er na twee minunten er een ritme bijkomt komt er meer structuur in het verhaal. Het doet me wat denken aan de muziek die Tangerine Dream in de jaren zeventig van de vorige eeuw maakte. Een heerlijke sequence waar van alles op plaats vindt. Tot dat er op het einde wat rust wordt gevonden, waardoor ik het gevoel krijg weg te zweven. Een mooi begin dus.

Een titel als The Indian Prince doet wel heel erg aan een sprookje denken. In een mystieke sfeer begint deze track dan ook. Op klanken die uit een tablas lijken te komen wordt een fraaie Oosterse sfeer neergezet. Als het tempo vervolgens beetje bij beetje wordt opgeschroeft op klanken uit een sitar is het beeld compleet. In gedachte zie ik stoet voorbij komen waarbij een prins voorbij komt gezeten op een olifant. Wel is het hier jammer te noemen dat Jim Kirkwood wat blijft hangen in een bepaalde sfeer, want voor mijn gevoel had er meer ingezeten. Het mystieke had een tandje meer mogen zijn.

Met ijle-klanken begint The Stars Under the Hill. Het doet me gelijk aan de andere kant van de dampkring belanden. Zware niet gelijk te plaatsen geluiden vullen de kamer. De muziek blijft in eerste instantie duister en voor mijn gevoel zit ik naar een documentaire te kijken over de ruimte. In een rustig tempo worden de hemelichamen belicht. Na ongever zeven minuten volgt er een lichte verandering die het zweverige gevoel nog eens versterkt. De muziek is duidelijk gebaseerd op de Berlijnse School. Na 13 minuten komt er versnelling in de muziek, hierdoor wordt de sfeer wat opener. Halverwege het stuk volgt er opnieuw een verandering eerst een met zorg bespeelde fluit en daarna muziek die tegen de stilte aan zit met getjilp van vogels een stem van een vrouw. In de 22ste minuut is het uit met dit sprookje en wordt het ritme opgeschroefd. Voor mijn gevoel ben ik onderweg naar huis, maar de weg er naar toe is nog lang. Het gebruikte ritme is erg aanstekelijk. Eenmaal met beide voeten op de grond is daar rust en een gevoel of een goede reis voorbij is.

Kortom; er is hier wederom sprake van een goed album van Jim Kirkwood Had er tweemaal een track opgestaan als The Stars Under the Hill, dan was er zonder meer sprake geweest van een waar meesterwerk, De eerste twee tracks zijn zeker niet slecht, maar drukken wel miijn uiteindelijk cijfer voor dit album.

Het moet gezegd dat de titel van dit album zo'n beetje de meest originele is, die ik van Kirkwood heb mogen vernemen.
Al met al is ook Mother Redcap's Basket of Strange Weather er weer één van ongekende Kirkwood-maatstaven en is het van begin tot eind genieten van de scherpe en behoorlijk op de voorgrond verkerende geluids-collages die al dan niet zo'n beetje hand in hand gaan met voortstuwende ritme-ondersteuningen.

Een bobbelend geluid luidt "And a Crown of Light" in en mooie, feeërieke klankpatronen ontvouwen zich. Een mooi en smaakvol intro die vlak voor de 3de minuut gezelschap krijgt van een welluidende sequence-partij. Jim Kirkwood is in-da-house en dat zullen we weten! Al ruim na de 7de minuut vertrekt de sequence weer en krijgen we prachtige en warme geluidscollages te horen, waarop een rustige melodie op de voorgrond te horen is. Een fraaie opener die van mij echter nog wel wat langer had mogen duren.
"The Indian Prince" doet qua muziek zijn titel wel eer aan en is daardoor een wat meer exotisch getinter nummer dan dat ik doorgaans gewend ben van Jim. Het jodelende gechant in het begin drukt daar alleen maar zijn stempel op. Het is in ieder geval weer eens wat anders. Het inheemse ritme krijgt niet veel later ondersteuning door zowel een wat 'pafferige' als 'metaalachtige' sequence, totdat er zowaar de klanken van een 'synthetische' sitar te horen zijn. Al met al is het een smaakvol nummer, echter was het misschien passender geweest, als dit nummer onder de Lucifaere-banier was uitgebracht, aangezien de meer exotische en etnische uitstapjes binnen Kirkwood's muziek eerder onder een album van Lucifaere passen.
"The Stars Under the Hill" begint weer op vertrouwder terrein en een smaakvol, mysterieus en typerend intro, compleet met zingende vogeltjes op de achtergrond, oftewel zoals ik het wel gewend ben van Kirkwood, wordt ten toon gespreidt. E.e.a. wordt rustig ontvouwd en uitgebouwd, totdat ergens in de 7de minuut een langzame sequence-sectie tot ontwikkeling komt. Tot aan de 13de minuut krijgen we redelijk, maar toch ook wel wat dreigende muziek voorgeschoteld, totdat de sequence zich nog meer lijkt te ontvouwen en de muziek nog levendiger wordt. Een plotselinge ommezwaai in de vorm van gemene, aangezette aanslagen, luiden het volgende deel van het nummer in: een mooi, ietwat vreemd stuk, waar de warme klanken van een synth-fluit voor een fabelachtig geheel zorgen. Mooi zweverig en onvoorspelbaar lijkt het stuk af te dwalen naar een surrealistische wereld van ruimtelijke klanken, waar ergens in de verte vogels lijken te fluiten. Een fraai stuk is het in ieder geval, echter is het nummer nog lang niet afgelopen, want een sequence die me sterk doet denken aan die van Tangerine Dream's "Ricochet Part 1" maakt zijn opwachting en schiet uit de startblokken. De laatste fase van het nummer is ingegaan. Ondanks dat het nu allemaal een stuk vlotter klinkt dan daarvoor, houdt Jim zich toch redelijk in als uiteindelijk de sequence weer verdwijnt en huilerige klanken tezamen met andere onwerkelijke geluiden op een tapijt van synth-strings overblijven. Het nummer eindigt verrassend met een stuk wat op een harp gespeeld had kunnen zijn. Verrassend ingetogen en bloedmooi.

Jim Kirkwood heeft met dit wapenfeit wederom een smaakvol en spraakmakend album afgeleverd. Ondanks dat het eigenlijk 'top-notch' Kirkwood is wat we voorgeschoteld krijgen, houdt Jim zich eigenlijk over de gehele linie vrij in, waardoor een relatief wat kalmer album het resultaat is. En daar is overigens niets mis mee!