The Ancient Technology Cult - One Amongst the Fallen (2008)

The Ancient Technology is één van de namen waar Jim Kirkwood onderwerkt. Veel van zijn muziek ik niet te koop in de winkel, maar is te downloaden via Lastfm. Wie een blik werpt in de discografie van de man, kan zien dat hij van doorwerken houdt.

Dit album begint gelijk loodzwaar. Na een soort preek waarin de duivel wordt genoemd en een koor met priesters is te horen Kort hierna worden de oren getrakteerd op zware klanken uit een kerkogel. Zodra dit stop is klassiek deuntje te horen wat overloopt in iets van folk, waarna de bombast weer even om de hoek komt kijken. Hierna begint het pas goed klanken uit het ogel doen me danken aan troepen verplaatsing in het veld. Even is een electriche gitaar te horen en kom ik even in het luchtledige terecht. In ongeveer de zevende minuut wordt de sequencer aangezet, waardoor er een heerlijk uitgesponnen sfeer ontstaat. Even gaat het gas eraf, waardoor ik het gevoel krijg in een vrije val te zijn terecht gekomen. Iets dergelijks vindt nog een paar keer plaats, waardoor hetzelfde gevoel ontstaat alsof iemand je hoofd onder water drukt in een zwembad. Ongeveer op de helft van de compositie zit ik midden in China, waar ze middels percussie instrumenten met een ritueel bezig zijn. Tot dat ik ineens wakker wordt geschudt en gelijk met denken aan het strenge hoofd van Beethoven. Ja, en zo is de hele structuur van het stuk wel. Spannende delen en minder spannende delen wisselen elkaar af. Soms wat verstilling en dan opeens bombast waar Vangelis nog een puntje aan kan zuigen. Door dit alles luistert het heerlijk weg en vliegt het half uur muziek voorbij als een razende tornado. De rust aan het einde is echt nodig om te mezelf te komen, even een stem, waarna ik het gevoel krijg alsnog van de aarde te vallen.

Part II begint met geluiden die me doen denken aan de andere kant van de dampkring te zijn gekomen. Na ongeveer twee minuten gaat de sequencer aan en ontstaat er een sfeer van onderweg te zijn. Even een pauze om lucht te halen, waarna ik in het diepe in wordt getrokken. Heerlijk rollende sequencers met er van alles aan toegevoegd. Tot daar die stem er weer is. Vanuit de rumite kom ik in eens in het Midden Oosten terecht. De hitte van de woestijn is goed voelbaar. Traag komt een kude kamelen voorbij waar in eerste instantie geen eind aan lijkt te komen. Langzaam kom ik in de normale wereld aan. De stad is al volop in bedrijf. Wel is het jammer dat hierna de rek uit het stuk is. Zo saai is het leven toch niet...

Of de pleuris uitbreekt begint Part III, ik ben gelijk goed wakker. Het brengt me gelijk in een dynamische wereld. Orkestrale geluiden vullen de ruimte, waarin het wel lijkt of ik ufo's voorbij hoor komen. Even lijkt het stuk stil te staan. Niet lang daarna is een Afrikaanse stam te horen, waarna ik me opeens op Pluto ben om de driekleur naar boven te hijsen. Niet lang daarna nemen sequencers me verder op reis. Heerlijke loopings volgen en alles begint op een positieve manier om me heen te draaien. Even kom ik in een kerk waar een koor aan het repeteren is en ben ineens blij met me Rooms Katholieke opvoeding. Na dit haast heilige moment gaat de sequencer opnieuw aan en krijg het gevoel of ik netjes wordt thuis gebracht.

En daarmee komt er een eind aan een behoorlijk album van The Ancient Technology Cult. In mijn oren een album voor wie geen genoeg kan krijgen van muziek die op de Berlijnse School is geënt. Als ik dan toch een puntje van kritiek heb, er had wat meer hoog in de productie gemogen, waar het na mijn idee net wat pakkende had kunnen zijn dan nu het geval is.

Voordat ik mijn loftuitingen omtrent dit album uit de doeken doe, eerst een lesje Jim Kirkwood muziek-geschiedenis.
One Amongst the Fallen is van oorsprong een Lucifaere-album geweest en is geschrapt uit Jim's eigen discografie. De reden daarvoor is simpel: Jim was eigenlijk niet tevreden over het album. M.u.v. de titel, die hij wel degelijk opnieuw wilde gebruiken. Zo kwam hij op het idee om slechts zo'n slordige 6 minuten van de oorspronkelijke muziek mee te nemen en uit te smeren over een compleet nieuw album, dit keer echter uitgebracht onder de Ancient Technology Cult-banier. Van het oorspronkelijke album is dus eigenlijk niets meer over gebleven en de muziek is dan ook voor 95% compleet nieuw materiaal.
Alhoewel ik niet bekend ben met de oorspronkelijke Lucifaere-release (het album is niet alleen geschrapt, maar ook out-of-print), is deze herziene versie een monster van een plaat. Niet alleen is het één van de meer intense werken die ik sinds tijden van de man heb gehoord, het is ook nog eens van een daverend niveau.
Om de luisteraar de muziek nog meer inzichtelijk te maken, heeft Jim in het CD-boekje de 3 delen wat meer opgesplitst in diverse stukken. Concreet houdt dit in dat het album bestaat uit:

Part I 30.48
a: A Damnation of Wings 5.40
b: Like Angels of Light 8.05
c: Gone to Earth 2.37
d: The Black Gates of Dis 14.26

Part II 18.22
a: A Gentle Brush of Wings 2.01
b: The Time Falling Angels take to Light 5.22
c: The Dark Inheritence 3.08
d: The Gates of Eden 7.51

Part III 17.45
a: Ascension 5.58
b: Twilight Citizens 2.00
c: Transfiguration Part 3 7.50
d: The Light Beyond the Gate 1.57

Overigens is Transfiguration Part 3 een voortzetting van de eerste 2 delen die terug te vinden zijn op het Ancient Technology Cult-album Transfiguration.

Zo...., en dan nu de muziek:

"Part I" is een lust voor het oor. Mits je oren bestand zijn aan geweldadige, muzikale geluids-erupties, aangezien Jim er geen gras over laat groeien. Na erachter te zijn gekomen dat er oorlog woedt in de hemel, barst Jim los met een aantal zeer gave, maar ook erg brute passages die duidelijk de ondergang van de hemel aankondigen. Gezellig hoor!! Intense en messcherpe synth-solo's dringen m'n oren binnen, en voordat ik goed en wel besef wat er allemaal gebeurt, rolt de eerste sequence door m'n woonkamer. Eentje van het kaliber a la Tangerine Dream's Rubycon, maar dan met nog wat meer ballen. Van tijd tot tijd knallen bombastische stukken compleet met orgelklanken en meer snellere stukken m'n speakers uit en echt tijd om bij te komen heb ik niet. Behalve misschien dan alleen het gedeelte waarin ik me in Indonesië waan. Na een half uur blijf ik dan ook ontredderd maar voldaan voor me uit staren met het besef dat het nog niet voorbij is.
Want "Part II" is weliswaar niet zo heftig, maar nog altijd van een zeer hoog niveau. Erg sequence-georiënteerd, met hier en daar wat angstaanjagende pauzes, maar het gehele stuk klinkt t.o.v. het overdonderende Part I meer behoudend.
"Part III" begint lekker zwartgallig (tja, onderhand toch wel te verwachten bij het meeste werk van Jim Kirkwood). Vreemde passages geven dit nummer aardig wat kleur. Er gebeurt van alles, en duidelijk is te horen dat ten tijde van het tot stand komen van dit album, Jim's ideeënbus blijkbaar overvol was. Sowiezo is dit zeker één van de meer afwisselende platen die ik van 'm ken. Zodra "Transfiguration Part 3" zich aankondigt, wordt het nummer weer naar een flink hoog niveau gevoerd. Op de één of andere manier klinkt het sowiezo nét even anders dan ik normaal gewend ben van Jim, dankzij de eigenzinnige ritme-sectie waarin als het ware een rollende sequence in gevangen zit. Even is het bijkomen tijdens het luisteren naar een kerkkoor, wat me het idee geeft in één keer naar een orkestrale Vangelis-plaat te luisteren. Niet veel later komt die typische sequence echter weer terug en geeft de muziek in z'n geheel een vrij apart karakter mee. In ieder geval klinkt het allemaal erg hoogstaand en verrassend.

One Amongst the Fallen is van begin tot eind genieten geblazen en doet me spontaan vergeten hoe het origineel van Lucifaere zou hebben geklonken, aangezien zelfs Jim er niet tevreden over was. Eén ding is zeker, als Jim hier opnieuw niet tevreden mee is, en er wordt over een aantal jaren weer een remake gemaakt met dezelfde titel, dan is er, met alle respect, duidelijk wat mis met deze muzikale veelvraat. One Amongst the Fallen is namelijk op een haar na een meesterwerk!!