Mtume Umoja Ensemble - Land of the Blacks (1972)

Alsof je er zelf bijbent, zo een van die albums is het. Dit bezorgt me elke keer een fantastische avond. Het gaat van hot naar her en weer terug, maar het werkt. Al die verschillende muzikanten die hun moment opeisen, schaars geschifte vocalen erdoorheen, alles met 1 doel: Alkebu-Lan. Afrocentrisme heeft heel wat schitterende album als deze voortgebracht. Tegelijkertijd kan je niet voorbij de gedachte: zonder de ... zou dit soort albums nooit ... . Dat zorgt voor dat extra eigenaardige sfeertje dat deze albums met zich meedragen. Het positivisme dat wordt benadrukt is niet zonder de negatieve kant en het plezier dat hier tentoon wordt gespreid bestaat niet zonder drama. Dit anderhalf uur breng je probleemloos breedlachend door, maar tegelijkertijd heb je zonder te beseffen ook de andere kant gevoeld. Da's dus voor achteraf, laat me nu nog maar even grijnzen.

Het is 1972 in de VS. De strijd om burgerrechten is nog lang niet voorbij. Nog geen jaar geleden kwamen Afro Amerikaanse gevangen in opstand in de Attica gevangenis. De aanhang van de 'Nation of Islam' en Black Panthers wordt alsmaar groter, en het geweld en discriminatie tegen Afro-Amerikanen blijft aanhouden. De strijd was op dit moment in ieder geval nog niet ten einde. Sterker nog, die strijd is nog steeds gaande.

De Black Power movement vond ook zijn doorgang in de jazz. Dat begon met Coltrane, Pharoah Sanders en Archie Shepp en werd voortgezet door een nieuwe lichting topmuzikanten. Op deze plaat ondermeer Stanley Cowell, Gary Bartz, Billy Hart, Mtume, Carlos Garnett en Leroy Jenkins. Deze fantastische plaat is rondom de thematiek van de Black Power beweging gemaakt, opgenomen in ' The East': een club die ook wel bekend stond als bolwerk voor deze ideologie.

De plaat gaat van start met een introductie waarin de term jazz ter discussie wordt gesteld. Daarna barst het geheel los met Baba Hengates. Een typisch jaren ' 70 freejazz nummer met soms complete chaos, dan weer heel veel structuren, funk, blues en vooral een alsmaar stuwende en swingende ritme-sectie. op de achtergrond schreeuwt een koor zwart nationalistische stukken: 'Africa, where the black man got robbed by people who don' t look like me'. Africa, where everybody was free' . De band laat zich er helemaal in meeslepen en iedereen schreeuwt, speelt en zingt als een bezetene. Soms is het niet eens zuiver meer, maar dat maakt geen fuck uit, de boodschap is alleen maar duidelijker. Het is bij deze plaat net alsof je zelf in de zaal zit. Wat een concert moet het geweest zijn.

De hele plaat wisselt steeds af tussen dit soort funky freejazz nummers en prachtige ballads. Utamu is misschien nog wel het mooist: prachtige dromerige lijnen en een heerlijke bas. Het is precies datgene dat deze plaat zo goed maakt: de afwisseling van melodieën, stijlen en instrumenten, maar vooral de absolute expressie die er van afspat. Dit in combinatie met de serieuze politieke boodschap en de live-beleving maakt het tot één van mijn favoriete 'spiritual-jazz' albums uit de ' 70's. Het voelt als een stukje historie op LP. Lang leve Strata-East. De meeste platen zijn verdomd lastig te krijgen van dit label, maar ik blijf alles afstruinen. Er staan er nog genoeg op mijn lijstje. Andere aanraders op dit label zijn bijvoorbeeld: Pharoah Sanders' Izipho Zam, Clifford Jordan's ' Glass Bead Games' en Billy Harper's 'Capra Black'.

Zoals ik hieronder al stelde is het bijna niet te betalen, met name het origineel niet. Het is nooit uitgebracht op cd terwijl het op internet een felbegeerde plaat is. Ik heb nu de reissue op vinyl uit 2012 en ben er zo blij mee! Voor degene die een poging willen wagen: u mag altijd PM' en.