Kuumba-Toudie Heath - Kawaida (1970)

Met: Jimmy Heath (soprano saxophone, tenor saxophone), Don Cherry (trumpet), Herbie Hancock (piano), Buster Williams (bass), Albert 'Tootie' Heath (drums), Ed Blackwell, Mtume (percussion)

Albert is , als solo artiest dan toch, de minst bekende van de Heath broertjes. Een veelzijdige drummer die in heel veel verschillende bezettingen en stijlen heeft gespeeld. Net als zijn broer Jimmy Heath was hij in ieder geval niet ongevoelig voor de ontwikkelingen in jazz in de jaren '60 terwijl hij zelf wel echt uit de traditie van bop komt. Deze plaat combineert eigenlijk een aantal vrijzinnige boppers met een aantal vrij geesten die ook binnen de lijnen kunnen kleuren. Het levert een kleurrijk en interessant plaatje op. Hier en daar best vrij maar even zo toegankelijk en swingend.

De lading is lekker Afrocentrisch zoals men mag verwachten van deze bezetting in deze periode natuurlijk. Spiritual jazz die constant balanceert tussen reguliere bop en iets vrijere jazz. De nummers worden vaak ingeleid met percussie en pianoklanken van Hancock die hier maar weer eens bewijst hoe ontzettend veelzijdig hij als pianist is. Zijn warme klanken geven de hele plaat sowieso een bepaalde lekkere vibe. 'Baraka' is een lekker opzwepende song met spetterende solo's van Jimmy Heath op sopraan en een direct herkenbare solo van Cherry met al zijn vreemde eigenzinnige sprongen. Kamili heeft een bijzonder catchy thema en ook hier schittert Cherry. Hancock en de ritmesectie leveren een stabiel fundament waarop hij geweldig improviseert.

Hoewel geen 5 sterren plaat draai ik deze toch zeer regelmatig. De muziek is namelijk geen moment saai maar is ook niet heel erg overheersend. Het sfeertje is bijzonder lekker en de solo's zijn uitstekend. Dan tussendoor de redevoeringen over Afro-Amerikaanse trots: het maakt het ook tot een interessante inkijk in de hele scene van die jaren.

De hele opname klinkt nogal rauw en direct. Het oorspronkelijke label O'Be maakte van deze plaat haar eerste en tevens laatste plaat. Daarna werd de muziek helaas vrij voor misbruik door allerlei bagger labels die de muziek maar uitbrachten onder Hancocks naam omdat dit natuurlijk beter zou verkopen. Hij is zelfs geissued als (geloof het of niet) 'The Best of Herbie Hancock' wat opzich natuurlijk best een kunst is als je beste werk allemaal uit 1 sessie kan worden geplukt. Volgens mij is de recente issue op Reel wel oké. Zelf ben ik trots in het bezit van de Japanse Mercury persing. Maar die is helaas schaars.

Heerlijke afrojazz/spiritual jazz, met allemaal door James Mtume (een neef van Albert HEath, zoon van Jimmy Heath) geschreven songs. Dit is dan ook het debuut van Mtume op percussie (en compositie).

Deze plaat is zo spiritueel dat iedereen bijnamen heeft gekregen:

Albert Heath: Kuumba
Jimmy Heath: Tayari
Herbie Hancock: Mwandisi
Don Cherry: Msafari
Buster Williams: Mchezaji
Billy Bonner: Fundi

Verder heet Ed Blackwell gewoon Ed Blackwell en Mtume gewoon Mtume (eigenlijk James Foreman).

Ik vind dit echt fantastisch. Dit is exact helemaal hoe ik muziek graag hoor. Een goede balans tussen composities en improvisaties. Mooie modale schema's die lekker voortduren en meanderen, en daaroverheen de improvisaties. Het mooie is ook de vele improvisaties die soms dwars door elkaar lopen, wat het nog fantastischer maakt.

Ik vind het wel vreemd dat van de tracklijst hier (en de tracktijden geen hol klopt). Ik zal dit aanpassen.

Ook vreemd is dat ik fluit hoor in Maulana, maar dat volgens de plaathoes Billy Bonner alleen fluit speelt op de titelsong. Misschien dat Jimmy Heath ook fluit speelt op deze plaat?