Rage Against the Machine - Live at the Grand Olympic Auditorium (2003)

nog maar een aantal keren beluisterd... maar klinkt toch verdomd lekker hoor deze cd!! De cover van MC5 mag er ook wel zijn!

Ik wil hem ook graag hebben! Ik kan niet stemmen, want ik heb hem niet gehoord.

vlug naar de winkel dan maar hé

Ik vind Jeff Buckley's versie toch beter.

Oeioeioei wat goed:) Helaas net iets minder strak dan niet live-versies.... maar live-muziek blijft t mooiste wat er is.. de hele sfeer eromheen:D . Heb de DVD van ditzelfde concert helemaal doodgedraaid... 'kick out the jams' en 'no shelter' en 'born like a broken man' zijn me favos:)

Valt toch een beetje terug. Moeilijk om hem helemaal in één keer te beluisteren. Ik kan er niet precies opplakken wat het nu net is, maar 'iets' zorgt ervoor dat deze maar 3* krijgt. Jammer, een gemiste kans voor RATM.

De houdbaarheid van RATM valt zeer tegen. Wie heeft er destijds niet gesprongen op "Killing in the name". Tig jaar na dato wekt RATM bij mij eerder irritatie op dan wat anders. Met name de performance van de La Rocha valt, zonder de bijhorende beelden, zeer tegen. De sloganeske oppervlakkig linksige teksten helpen ook al niet. Op weg naar zolder.

vraagje aan van de Griend;
wat is je probleem precies met de teksten?
Dat ze links zijn of oppervlakkig?

Heb helemaal niks tegen oppervlakkige teksten an sich, maar wel als t de bedoeling is iets van een boodschap over te brengen. Doe in dat geval dan ook je best. Verder hou ik niet zo van weinig genuanceerd "preken", ongeacht uit welke politieke hoek de wind waait.

one liners kun je makkelijker schreeuwen dan verantwoorde politieke verhandelingen; zeker in de States.

Beetje passee dit allemaal.Vind het toch echt een ninetiesband...

Logisch als je meerdere keren Tiesto in je top 10 hebt staan.

Fantastisch live optreden van deze heren

Er ontbreekt hier een liveplaat namelijk: "Forget your existence". Niet slecht vond ik dat toen ik dertien jaar was. Aan de 'rage' fans om die erop te zetten. Maar nu ik het cd'tje in mijn handen heb, lees ik dat dit een originele liveplaat is; opgenomen en nadien bewerkt in studio door een lid van de audience.
"This product was conceived and created without the permission or assistance of the artists record company."

Ik moet er dus al meteen bijzeggen dat dit niet echt een goeie opname is. Maar het geeft echt wel het live gevoel weer en ik denk dat mensen die deze muziek wel mogen, dit ook wel zullen appreciëren.

Ik heb ze in't echt live kunnen zien en ze waren echt super. Deze livecd is natuurlijk fantastisch.

Live zijn ze wel heel erg rauw! Ik vind dat net wat te. Daarom doe ik een halfje minder dan de 4 die ik eerst gaf...
en freedom vind ik hier veel minder dan op hun album.

Live klinkt Rage Against the Machine nog ruiger, rauwer en harder dan op hun studioalbums. Elke nuance die er op de studioplaat productietechnisch nog is aangebracht is verdwenen door de muur van geluid die de band live ten gehore brengt. "Live at the Grand Olympic Auditorium" is daarmee een opzwepende liveplaat geworden. Wel worden de vocale zwakheden van Zach De La Rocha live nog sterker blootgelegd. Gelukkig compenseert hij dat met inzet en overtuigingskracht. De ritmesectie klinkt dreigender en de bas is lekker zwaar in de mix gezet. Gitarist Tom Morello evenaart alle trucjes die hij de studio ook kan en dat is dus een lust voor het oor. De setlist vind ik trouwens erg goed gekozen. Los van de covers is het een mooie dwarsdoorsnede van de studio-albums. Door het gebrek aan nuance prefereer ik hun studioalbums boven deze liveregistratie, maar "Live at the Grand Olympic Auditorium" is een mooie foto van een van de meest urgente bands uit de jaren 90. Stiekem toch wel erg lekker.

Het zou toch heel wat zijn als het beter was dan de live-versie op de Bombtrack-EP.
Die vind ik nl. echt waanzinnig!

Puur qua intensiteit blijft dit voor mij een van de beste liveplaten ooit. Ben blij dat ik deze nu ook op vinyl heb kunnen scoren.