The Alarm - Strength (1985)

deze plaat vind ik hun beste, maar aan het stemgemiddelde te zien ben ik de enige

Nee hoor, ook ik vind het een geweldig album, de maximale 5 punten waard!

en ook nog eens The Mission 5 punten geven! t komt wel goed met jou

Dank je, met jou ook wel, denk ik?

Knife Edge en Spirit of '76 zijn de beste nummers van dit album. Ik verwachtte toendertijd dat The Alarm wel net zo groot als U2 zou worden. Ik vond ze erg vergelijkbaar.

Vandaag het orginele exemplaar kunnen aan schaffen, blijft een goed album, maar heeft wel wat van zijn kracht van vroeger verloren. Ik maakte toen gelijk met The Alarm kennis met U2; maar de eerste 5 albums van U2 zijn net van een iets hoger nivo.

Nou, "net van een iets hoger nivo", dit kan toch niet in de schaduw staan van The Unforgettable Fire uit dezelfde tijd.
Ze stonden niets voor niets in het voorprogramma van U2 in 1985!

Nee, ik denk wel dat Bono ze uit heeft laten betalen.

Vast niet, het is natuurlijk een voorrecht om de PA van de beste band in wording te mogen testen

Ik ken van dit album alleen de goede singles 'Strength', 'Spirit of '76' en 'Absolute reality'. In de jaren 80 kwamen ze vaak voorbij op het muziek-kanaal 'Music Box' in het programma van Gaz Top.
Zaterdag zond toen altijd de NCRV de hele dag op de radio uit en in het ochtendprogramma 'Gospel rock' van Henk Mouwe draaide hij vaak muziek van The Alarm. Ze zaten een beetje in hetzelfde straatje als U2, Simple Minds, The Mission, Big Country en The Cult.
U2 heeft het van deze bands toch het langst volgehouden en is nog steeds succesvol.

Op Spirit Of 76 na een album om snel te vergeten .......

Goede opvolger van Decleration.

Premonition heeft toch wel gelijk.
Muzikaal een stuk minder dan U2.

Ach, The Alarm is wel een mooiere bandnaam, en de bandleden hadden een betere kapper.

Ik weet dat 4 sterren eigenlijk te hoog is voor deze rock band met een dun wave randje, maar soms speelt het gevoel en de nostalgie ook mee.

Vanmiddag eens een keer deze zwarte schijf uit de vergeelde binnenhoes laten glijden en op mijn ouwe trouwe Thorensje gelegd: ai....dat viel niet mee.
The Alarm heeft bij mij de tand des tijds niet zo geweldig doorstaan.
Zou zo maar weer eens 10 jaar kunnen duren, eer ik deze plaat weer uit het karton tevoorschijn tover.

Redelijk goed album vind ik. De tand des tijds heeft het niet helemaal doorstaan maar ach, als liefhebber van de 80's kan ik hier prima mee uit de voeten. Spirit of 76, Strength, Knife edge, Father to son en Walk forever zijn toch wel erg lekkere nummers vind ik.

Ik verhoog naar 4*. Dit is toch wel een geweldig album! De energie spat er vanaf en de band rockt hier nog veel meer dan op latere albums het geval zal zijn.

Eenzelfde soort van jubelrock als U2 en Simple Minds in die periode.
Leken in het kielzog van U2 ook echt door te breken, maar is jammer genoeg niet gelukt.
Wel ooit een leuk live optreden van gezien. Toch wel sterke emorock en leuk om weer eens te horen.
Ik heb dit nog op een cassettebandje wat nog wonderbaarlijk goed klinkt.

R.I.P. Mike Peters, ik zet Strength nog maar weer eens op, wat een fijne plaat blijft het toch!!

Idd, spirit of 76 is toch hun beste. Altijd wat een mengeling gevonden van U2 en The Scabs.

https://youtu.be/46EiIhpj9-Y?si=RZAJHZptAq-y9p-d

Wat een vervelend en triest nieuws gisteren
Ook al wisten we al jaren dat het eraan zat te komen, maar toch...

R.I.P. Mike Peters!

Het altijd moeilijke tweede album voor een groep. De eerste ep en debuut waren redelijk succesvol, hoewel de critici niet al te positief waren. Met 'Declaration' werd wel een visitekaartje afgegeven : belangrijkste instrumenten: gitaren, mondharmonica, drums en emotie die zorgden voor primitieve akoestische thrash, hymnes, gezangen en lofzangen. De invloeden zijn overduidelijk – de opzwepende, rauwe Clash-achtige stamp van de nummers, de sterk Dylaneske poëzie in het woordspel van de teksten – en natuurlijk U2 in uitvoering.
En dan het tweede album : veel vertraging door overvolle agenda's en problemen met producers. De singles van het album haalden de hitparade niet. Intussen was het imago van de groep ook veranderd : kapsels iets minder wild, geen cowboy kleding en hoeden meer. En...ook de akoestische gitaar en mondharmonica lijken verdwenen, zo nu en dan hoor je iets maar vaak wordt het dan overstemd door de elektrische gitaren.. Maar muzikaal is het ook anders, had Declaration een aantal songs met pakkende ritmes en melodieën, deze zijn bijna niet te vinden op 'Strength" op 'Spirit of 76' na. Verder zijn ook de teksten veel minder positief dan bij 'Declaration'. Over het algemeen hebben The Alarm hun punk lofliederen ingeruild voor rocknummers, vaak met een uitgesproken ouderwetse sfeer – misschien komt het door de gitaarsolo's en de bijna afwezigheid van akoestische gitaar, of misschien door het droevige pessimisme dat de nummers doordringt.
Mike Peters pleit voor "liefde", "hoop" en "kracht" en weet niet of hij "leeft of sterft" ('Strength'). Hij is "een eenzame man die door eenzame straten loopt" ('Dawn Chorus'), hij schrijft over "een zinloosheid van alles" ('Knifedge'), over "overal donkere tijden" ('Father To Son') en de wreedheid en onvriendelijkheid van het leven ('Spirit of '76'). Misschien teveel naar 'the Smiths' geluisterd ? Waar The Alarm voorheen gedurfde, krachtige antwoorden bood, geworteld in geloof en hoop, is Peters nu vol twijfel en onzekerheid ('Only The Thunder'), en grijpt hij uitsluitend naar politieke oplossingen.
De plaat lijkt een stap opzij in plaats van vooruit. De plaat is waarschijnlijk net als Mike Peters te onzeker en te somber.
Zelf is deze plaat in 1985 aan mij voorbij gegaan. Ik was weer wat teruggegaan naar folk, maar ook de ECM muziek kon me toen bijzonder bekoren.
Pas veel later deze plaat op vinyl aangeschaft op een platenbeurs en intussen is er natuurlijk al veel over deze plaat geschreven. Ik denk dat ik er in 1985 nog veel negatiever over zou zijn geweest. Nu is het meer een teleurstelling na zo'n mooi begin. Toch vind ik de plaat zonder meer voldoende. De groep is sympathiek, uit het goede hout gesneden. Maar terwijl U2 juist op een creatief (en commercieel) hoogtepunt was beland met 'The Unforgettable Fire' en 'Joshua's Tree' lijkt het of dat van the Alarm bij hun debuut was. En ze nu meer richting arrow rock gaan en dat is toch wel bijzonder jammer.

Voor mij is deze juist een flinke stap vooruit ten opzichte van het verdienstelijke debuut. De meer rock gerichte nummers, met enorme drive, bravoure en bezieling gebracht, brengen als vanzelf een lach op m'n gezicht. Zo zie je maar weer hoe iedereen muziek beleefd. En dat is prima

Ook na meer dan 40 jaar is dit nog steeds het meesterwerk wat ik er toendertijd in hoorde. Een terechte notering in mijn top 10 en daar zal hij altijd blijven staan. Na het zeer verdienstelijek debuut was dit 3 stappen vooruit, meer rock en meer mooie melodieen. En dan zijn stem eroverheen. In de hemel hebben ze er een fijne zangert bij