Cassell Webb - Llano (1986)

Een mooi album, dat een fraai voorbeeld is dat ook Borland ingetogen kan (mee)spelen en zingen. Cassell Webb heeft een fraaie stem en haar echtgenoot Craig Leon, producer van aardig wat punk/wave-albums (Ramones, RichardH ell, Blondie) en tevens multi-instrumentalist, levert samen met Adrian Borland een belangrijke bijdrage.

Een aantal nummers (Total Recall) heeft een onmiskenbare Sound-kleur en het is vreemd dat dit album zo ondergewaardeerd is hier, vooral ook omdat eruiit blijkt dat Borland een uitstekend songwriter is en een goede begeleider.

Het is wat ingetogener melancholiek dan Sound-albums. We zouden kunnen zeggen melancholieke wave voor quality time. LP is ook een collector's item voor stripliefhebbers: Joost Swarte heeft nl het stilstisch uiterst herkenbare label ontworpen.

Zo vandaag weten te "scoren" voor maar liefst......1 euro. En dat op de plaatselijke rommelmarkt bij ons op het dorp. Een puntgaaf exemplaar. Volgens mij nog nooit afgespeeld.

En met die fraaie cover van het nummer 'Total Recall' van The Sound.

Nu alleen mijn platenspeler nog installeren.

Ik heb de originele UK persing, is toch gewoon een normaal Statik label? Welk label bedoel je?

Bij vlagen echt geweldig dit, maar ik ben er nog niet uit wat ik van haar stem vind. Zo nu en dan klinkt ze zo, uuh, doorsnee Amerikaanse zangeres ofzo. Ik ga deze voorlopig even veel draaien, want mooi vind ik het wel.

Ik heb deze Cassell Webb - Llano (Vinyl, LP, Album) | Discogs

Klik maar even door; dan zie je het label. Volgens mij heb ik 'em bij Plexus Delft vandaan - die gast heeft veel mooi spul. Hij heeft bovendien ooit opnames gemaakt (lp) met Craig Leon - zie Craig Leon - Wikipedia - en.wikipedia.org - producer van dit album. Dat liet ie me ooit vol trots in zijn winkel in Delft horen.

Ah, dus het gaat om het SOM logo op dat label en het verdere label-ontwerp. Ik kan er niet erg wild van worden, maar dat zal aan mij liggen (als niet-stripliefhebber).

In mijn platenkast kom ik wel eens albums tegen waarvan ik absoluut niet (meer) weet hoe ze klonken, en van dit album vroeg ik me laatst af of ik het überhaupt wel eens beluisterd had. Waarschijnlijk niet, zo constateerde ik na (her)beluistering. En het album kan wel weer worden opgeborgen, want het gothic sfeertje beviel me niet erg. Ik ken ook twee van haar latere albums - en die kan ik wel heel goed pruimen.
Een uitzondering maak ik evenwel voor het laatste nummer van de plaat ("When The Rain Stops Falling ") waarop de fraaie stem van Cassell Webb goed tot haar recht komt. Bovendien heeft dat nummer een schitterend arrangement.

Je kan er misschien beter iemand blij mee maken die er wel van houdt, heartofsoul.

Het gothische sfeertje valt op dit album toch wel mee? Ik ga hem weer eens luisteren.

Tuurlijk, maar vergeleken Frank Sinatra is dit echt vette goth rock.

Onderschat die donkere sonore grafstem van Frank niet!!

Ja, beetje galm erop en klaar, das waar.

Vergeleken met de jonge Frank is de oude ook meer een Borsato of oude Snelvis