Sólstafir - Köld (2009)

Wat een album. Indrukwekkend gitaarspel met prachtige IJslandse teksten. Met veel gevoel gemaakt en een erg fijne productie voor zo'n relatief onbekende band. Echt een album wat goed de tijd moet krijgen om in te laten werken, maar kan misschien wel de verrassing van het jaar worden.

Dat titelnummer is wel zó ontzettend goed zeg. Kun je gewoon zonder verveling op repeat blijven draaien. De rest is overigens ook goed te doen, basknop open, dicht bij de speakers gaan zitten en genieten maar.

De eerste vijf nummers zijn goed maar daarna wordt het behoorlijk minder, zes zeven en acht zijn saai en kabbelen maar wat voort.

Schitterend album. Het doet me wat denken aan het duistere van Primordial. één groot minpunt: De stem; maar aangezien dat het meestal lange instrumentale stukken zijn heb ik daar niet zoveel last van. En ik hou ook enorm van hun wall of sound.
Het titelnummer vind ik juist iets minder(misschien dan weer door de zang).
Deze groep heeft er toch een nieuwe fan bijgekregen
4.0*

Fijne plaat, dat Köld. Zoals reeds genoemd komen heel veel stijlen (van U2 tot Agalloch, Sigur Rós en Secrets of The Moon) bij elkaar. Wat mij met name aantrekt in de muziek is het gevoel voor dynamiek en spanningsbogen. Op de momenten dat je bij de lurven wordt gegrepen door een uitstekend ritme, houden ze het gaspedaal ingedrukt totdat de boog op knappen staat. Ze laten zien hoe je controle houdt, en daar mogen veel bands van mij van leren.

Album van het jaar op Zwaremetalen - ZM Jaarlijst 2009 . Vind het zelf nog steeds niet meer dan een 3,5* waard. Ik vind het Sólstafirtrucje ongeveer drie nummers leuk, daarna komt de verveling om het hoekje kijken.

Lijk me een behoorlijk luxe probleem, vraag ik me af.. welke drie nummers?
Vind zelf de nummers van de tweede helft van dit album het beste. Kan hier graag naar luisteren.

Drie nummers achter elkaar bedoel ik. Nu is dat niet 100% waar, want het hangt vooral van de situatie af. Midden in de nacht, met de koptelefoon kan ik dit makkelijk een uur uitzitten. Normaal gesproken gaat mijn voorkeur uit naar de eerste drie nummers plus Necrologue, World Void of Souls kan ik bijvoorbeeld niks mee wanneer ik teveel andere dingen aan mijn hoofd heb. Love is the Devil is me als enige nummer wat te simpel, die had wel weggemogen.

Zo jammer inderdaad dat het album wisselvallig is, het titelnummer is niks minder dan briljant.

Pff, allemachtig, wat maakt het nummer Köld een indruk. Heb vandaag een goede bui en kan wel janken na het luisteren van dit nummer. Hoe moet dit gaan op een KUTdag..........help

Hmm, Ik heb een beetje moeite met dat geblér van die zanger. Ik begrijp de emotie er wel achter, maar dat stoort me wel een beetje. De muziek is intens en stuwend. Ik vind het daarom best een goed album. De mix vind ik een beetje jaren 80, maar misschien is dat een bewuste keuze geweest. Muzikaal gezien vind ik dit niet heel bijzonder. Beetje rammen op de instrumenten met een melodramatische uitkomst. Ik vind dit best kunnen. 3/5

Ik zag deze band afgelopen maandag.....voordat Swallow the sun het podium besteeg.
Solstafir maakt muziek die echt wel even op je moet inwerken. Pas na het concert kwam het pas echt bij me binnen wat ik nou eigenlijk gezien en gehoord had. Wat clipjes nog bekeken en ja hoor, dit is echt zo'n band waar je voor moet gaan zitten en waarvan de muziek pas na enkele luisterbeurten echt beklijft, groeimuziek dus.........en dat is meestal een erg goed teken, dat zijn platen die uiteindelijk echt klappers blijken te zijn. De zang vind ik juist een sterk punt, want het is lekker anders dan anders en zeker niet wat je verwacht op voorhand.
Ik ga dus absoluut hun cd's halen, prachtige muziek.

Vorige week Kold gehaald........wereldplaat, heerlijke muziek en ik wil de voorganger ook.

De kwaliteit van de nummers is wisselvallig, maar de plaat is als geheel zeer goed te pruimen. Ik wil hun voorgangers ook beluisteren, want dit klonk zeker goed. Vooral de productie is erg sterk gedaan.

De cd uiteraard inmiddels vele malen beluisterd en dit is een meesterwerk die bij mij helemaal binnenkomt, wat een geweldige plaat. De opvolger, dubbelaar, is ook uit inmiddels en heb ik ook al gehaald....nog een aantal x luisteren, dit is groeimuziek.

wat heeft me bezield om dit twee jaar geleden een 2.5 te geven? Een (hopelijk tijdelijke) vlaag van zinsverbijstering...

Wat is She Destroys Again een bazennummer zeg!

Die zanger in het titelnummer, wat een bereik!

Wat een sfeer brengt dat titelnummer met zich mee, gaat echt door merg en been.

Nog altijd het sterkste album van Sólstafir! Met prachtig artwork ook btw. Live was het verrassend goed, die zangerd haalt alles soepeltjes. Heerlijk unieke stijl van deze IJslandse band, gek op.

Via de metalladders ben ik met deze band in aanraking gekomen en hoewel het in het begin niet van harte ging kan ik ze nu goed waarderen. Sterker nog, ik vind dit prachtig! Dit is echt kompleet anders dan hetgeen ik meestal luister, maar het smaakt naar meer. Van nummers als 'Köld' en 'Goddess of the Ages' moet ik gewoon bijna huilen. De mystieke, duistere sfeer duurt het ganse album, enkel bij 'Love is the Devil' moet ik even fronsen.

Helemaal onbevooroordeeld kan ik niet zijn bij deze Ijslandse metalen, nadat ik ze live heb gezien in de Doornroosje. Mijn eerste concert nota bene! Köld was daar het onbetwiste hoogtepunt. De duistere, emotionele sfeer die op dit album al te ontwaren is, overrompelt daar de luisteraar volledig. Ik ben het verder het wel eens dat de eerste 5 nummers het meest beklijven Vlak echter niet Goddess of the Ages uit. Ook een heel mooi nummer!

Wat een geweldige plaat is dit. In eerste instantie heb ik deze band eigenlijk altijd links laten liggen. Wel is gezien op een festival en dat sprak mij toen niet zo aan. Ook de laatste plaat deed mij niet zo heel veel. Deze plaat echter pakt mij direct bij mijn strot. Ik vind de zanger hier ook geweldig. Hier en daar doet het mij aan Primordial denken. Wat een heerlijke sfeer op deze plaat.

Erg goed optreden op Graspop gezien dit weekend en toen ik zag dat de beste nummers uit hun set (Pale Rider en Goddess of the Ages) beide op dit album staan, kon ik het niet laten op dit album in zijn volledigheid eens te beluisteren. En dat was zeker geen verspilling van mijn tijd. Veel sterke nummers, altijd wel wat op dezelfde manier, maar toch nog divers genoeg om te kunnen boeien. Toppunt is het eind nummer, hetgeen één fantastische trip is in epische Ijslandse metal en live ook subliem. Enkel World Void of Souls kon me wat minder bekoren.