Malajube - Labyrinthes (2009)

Zelfs zulk stevige werken als deze kunnen soms lekken, blijkbaar. Ik heb gisteren een avond gehad die bij lange na niet liep zoals ik hem had voorgesteld, en Malajube was met z'n vorige album perfect in staat door middel van donkere en stevige pop/rock m'n huidige gevoelens muzikaal te uiten. Muzikaal zet ik er even bij omdat het Frans me weinig zegt, en liedjes over kou in Montreal hopelijk diepere betekenis hebben dan menige vertaalmachine bloot weet te leggen.
Vandaag heb ik toch maar besloten om op te staan uit m'n bed, en hierbij dan de eerste luisterbeurt.
Ursuline was al een tijdje beschikbaar (iig via stereogum), en zet al meteen fantastisch de toon voor het album. Het eerste nummer is beduidend langer dan de andere liedjes op dit album, maar werkelijk prachtig. Een minimalistische intro die doet denken aan een compositie van Yann Tiersen wordt na 30 seconden al opgevolgd door een nieuwe en stevigere melodie, om 30 seconden later alweer te exploderen tot vol volume. Meerdere zangstemmen tegelijk verdrinken in de gitaren, een vrij uniek geluid - en waarschijnlijk storend als de taal me wél iets zou zeggen, maar bij Malajube stoor ik me er absoluut niet aan. In het midden slaat het nummer zelfs om naar een soort Ambient-Rock/Psychedelica, van zangstemmen is nu amper nog sprake, maar wel van véél emotie. Dit nummer heeft iets Opera-chtigs aan zich kleven door de grootsheid, en het aantal ideeën dat dit openingsnummer bloot legt maken me enorm nieuwsgierig naar het komende half uur.
Porté Disparu, als ik het goed begrijp de leadsingle van deze CD, is meer het standaard rock-werk, behoorlijk opgemixt met geluiden uit een spookhuis. Het luistert wel lekker weg... Maar meer dan dat ook niet. 'Voer de overledene af' ofzoiets begrijp ik uit de vertaalmachine. Dan had het wel even nét iets uitbundiger dan wel ingetogener gemogen...
Luna dan, een heerlijke ode aan de maan, gedragen door een piano, bij tijden een spacey synthesizer en vooral veel meerstemmig gezang. Weet binnen een minuut met een simpele vierkwartsmaat toch een enorm zwaar en slepend geluid op te wekken. Het is te standaard om er bovenuit te springen, maar te leuk om gewoon een vullertje te zijn.
Casablanca, god wat een heerlijkheid. Hoe Marokkaans de titel ook mag zijn, het klinkt in de verste verte niet als wereldmuziek. Wat het ook vooral niet doet, is klinken als Malajube! Dit is pure lichte indie-pop met akoestische gitaartjes en belletjes, en vooral enorme rust! 'Quand tu regardes mon amour ... tous ensemble' [Wanneer je mijn liefde ziet ... alles gezamelijk'] dit heeft alle schijn van een liefdeslied Ik had niet verwacht dat m'n hoofd hier nu naar zou staan, maar ik vind dit prachtig. Een paar keer dreigt het liefdesbootje om te slaan, om weer tot rust te komen, maar de laatste keer lijkt het dan helaas tóch fout te gaan, waarna het nummer alle agressie die Malajube normaal in 3 minuten stopt, in de laatste 20 seconden er even uitgooit. Wow, en dat is écht een mooie uitbarsting. Prachtig en overduidelijk nu al een van m'n favoriete liedjes van dit jaar.
333, hè bah, nóg een gegadigde voor een favoriet liedje van dit jaar. Vergelijkbaar met alle stevigste momenten van Trompe l'oeil, inclusief het trippy element van Ursuline, en in tegenstelling tot het vorige nummer juist eindigend in enorme rust. Deze 4 minuten zijn heerlijk! Het wordt gevolgd door een nietszeggend bonus-nummer dat leeft op een pitch-verschuivings-pedaal. Maar als je daar niet op let is 333 een dijk van een nummer!
Les Collemboles, tja. Lijkt tekstueel iets te willen vertellen. En komt daarna terecht in een lange outro, waar ik eigenlijk weinig mee kan. 4 minuten kunnen soms wel iets te lang duren.
Hérésie, ketterij dus, begint rustig, al is het wel enorm goed aangekleed (stiekem verlang ik terug naar Casablanca dat óók rustig was, maar dat door z'n lichte aankleding prettiger maakte om naar te luisteren). Terwijl mijn verlangens steeds heviger worden bemerk ik dat dit nummer al af is. Toch maar even nog een keer luisteren dan. Het is een standaard Malajube-song, het doet me weinig, en er wordt te weinig dynamiek gebruikt om de aandachte te trekken. Gelukkig hadden ze zelf ook door dat deze niet te lang mocht zijn.
Dragon de Glace. Draak van het IJs? Ja, zelfs de vertaalmachine denkt er zo over. Dit nummer is op z'n zachtst gezegd apart, aangezien een titel als die associaties met kindertijd op laat komen, maar het liedje in een enorme mineur-setting begint. Om daarna in een vrolijk (relatief dan) refreintje te vallen, met een heerlijke beat! Als ze dat kleine stukje uit hadden gebouwd naar hele song, en tegelijkertijd de naam hadden gehad van een willekeurige indie-pop-band hadden ze hier een behoorlijke hit in handen gehad. Zelfs de lengte van dit nummer (3:31) zitten ze spot-on voor een gouden hit! Maar mijn review ten spijt, ze gaan liever door met de mineur-setting, dit is gewoon een typische Malajube-song. Springt er dus niet zo uit als het wellicht had gekund.
Le Tout-Puissant, de almachtige, eh. Ik gebruik dat 'typische Malajube-song' iets te veel, maar ook hier kan ie opgeplakt worden. Van die muziek met dezelfde droevige akkoorden als Muse vaak gebruikt, met een constant aanwezige elektrische gitaar, zware en diepe bas, en een onbeschrijfelijke zang. Dit liedje voegt weinig toe aan het bekende recept.
Bij Cristobald begint helaas alweer het einde van dit album. Oei. Dit liedje brengt meer dan de meeste andere zware liedjes emotie in me los. Daarom kan ik even heel weinig zeggen over hoe het liedje klinkt, het is iets minder diep aangekleed dan de meeste liedjes van Malajube, en ik merk nu dat het geen zang bevat. Het doet dingen met me die ik eigenlijk niet prettig vind, maar ik moet ze prijzen voor het feit dat ze emoties in me op weten te wekken, zonder enige tekst te gebruiken.

En ja. Dan is de CD af. Kan ik eindelijk Casablanca nog een luisteren!
Vergeleken met Trompe l'oeil is er weinig vooruitgang gemaakt, maar die CD was ook al gewoon heerlijk, dus ik zou het niet als minpuntje willen omschrijven. Er wordt minder gebruik gemaakt van electronica dan op Trompe l'oeil, maar dat was ook helemaal niet nodig. Ik had zelf graag gezien dat het album was gestopt met een iets hoopvoller nummer dan Cristobald, maar dan ben ik bij Malajube blijkbaar aan het verkeerde adres. Stevige en zware indie-pop die je verloren laat raken in het labyrinth van de menselijke emoties.
4*

En nu op naar de muziek die gisteren nog prachtig was. Van toen de wereld nog prachtig was. Muziek als van Malajube hoor ik het liefst heel weinig, omdat je na het luisteren het liefste meteen je bed in wil duiken om er nooit meer uit te komen. Maar op dagen dat je je tóch al zo voelt is dit album zeker een toevoeging aan je collectie.

ghehe een beste lap tekst waarin veel middelmatigheid valt te lezen, en dat is dan ook meteen mijn mening ook over deze plaat.