Vanden Plas - Colour Temple (1994)

Debuutplaat van deze duitse progmetalband.

Op deze plaat is de progmetal waar de band op latere platen in excelleert nog niet echt aanwezig.
Merendeel van de songs hangt tussen de melodieuze rock en de powermetal in.

Duidelijke invloeden van Helloween (Judas), Queensrÿche (When the Wind Blows) zorgen ervoor dat deze plaat niet een eigen smoel heeft.

Andy Kuntz zingt nog met een veel te duidelijk duits accent, wat heel erg irriteert.
Stephan Lill laat wel al zien wat een geweldig gitarist hij is.

Voor een debuut alleraardigst, maar voor liefhebbers van strakke progrock, niet echt interessant.

Later heeft InsideOut deze als dubbelaarr (met de EP Accult) opnieuw uitgebracht.

De spontaniteit van dit album geeft het als het ware vleugels. Het is allemaal niet zo perfect uitgevoerd als het zou moeten, maar dat wordt. hier gecompenseerd met inzet en enthousiasme. De progmetal op deze CD is doorspekt met traditionele metal en hardrock. Het geheel is niet origineel, maar gewoon lekker. Hun recentere werk spreekt mij niet zoveel aan, maar deze en ook de opvolger hoor ik graag.

Aardige plaat van deze sympathieke Duitsers. De schoonheid zit in de kern van het album in de vorm van My Crying, Soul Survives en Anytime. Dit drietal bewijst dat deze band tot grootse dingen in staat is. Jammer genoeg zakt het niveau na Anytime een beetje. Gelukkig maakt afsluiter How Many Tears dit meer dan goed.

Nog niet echt uitgekristalliseerd en niet erg gebalanceerd geproduceerd.
Verder een meer dan verrassend goede debuutplaat.

When the Wind Blows, het snelle Judas en het epische Soul Survives zijn erg goed.
De rest van de songs komen nogal als standaard-rock over.

Al is het talent van gitarist Stephan Lill en zanger Andy Kuntz wel duidelijk aanwezig.
Hierna zal het alleen maar beter en beter worden....

Komt deze cd niet uit 1994?

Redelijk debuut waar de band nog erg een hairmetal-band is (wel een beetje late-in-the-game) met wat elementen van de progmetal. Deze werkt de band verder uit en zal ook een erg goede progmetal-band worden.

Deze plaat is wel lekker direct geproduceerd, met harde drums, maar die overstemmen dan weer de gitaar en synths, waardoor de echte power wat ontbreekt.

Als fan/liefhebber kan ik deze plaat prima hebben, en geniet van bijna elke song, ook al staan er wel wat songs op die erg simpel zijn: Father, Push en Back to Me.

De plaat komt inderdaad uit 1994, en zal een correctie insturen en de originele hoes ook.