Mirah - C'Mon Miracle (2004)

Mirah blijft een lief klein meisje die de meest prachtige meisjesmuziek de wereld inhelpt. Deze plaat is wat "gepolijster" en volwassener dan haar voorgaande albums, en klinkt daarom misschien net een tikkeltje mooier? Alhoewel, ik vind Advisory Committee wel erg goed. Tegenwoordig zit Mirah van haar vrije tijd te genieten --een zelf ingelaste pause--, ben benieuwd naar haar volgend muzikaal avontuur.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mirah - C'mon Miracle (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mirah - C'mon Miracle (2004)
De Amerikaanse Mirah heeft inmiddels een behoorlijk stapeltje albums op haar naam staan, maar het in 2004 verschenen en helaas wat obscuur gebleven C'mon Miracle steekt er wat mij betreft flink bovenuit

De afgelopen jaren is het helaas stil rond de Amerikaanse muzikante Mirah. Mirah debuteerde in 2000, maar bracht haar beste album uit in 2004. Op C'mon Miracle klonk ze nog net zo eigenzinnig als op haar eerdere albums, maar het niveau van de songs lag een stuk hoger en dat geldt ook voor de zang. C'mon Miracle had Mirah met een beetje geluk de erkenning door een breed publiek op moeten leveren, maar veel verder dan de cultstatus kwam ze helaas nooit. Dat is zonde, want C'mon Miracle is ook twintig jaar later nog altijd een uitstekend album, dat de fantasie op allerlei manieren prikkelt. Het is een wat vergeten album, maar luister er naar en je wordt aangenaam verrast.

Toen de Amerikaanse muzikante Mirah (volledige naam: Mirah Yom Tov Zeitlyn) een kleine vijfentwintig jaar geleden opdook met haar debuutalbum You Think It's Like This But Really It's Like This maakte ze niet de meest toegankelijke muziek. Het door Phil Elverum van The Microphones geproduceerde album was absoluut charmant te noemen en ik hoorde destijds ook zeker de belofte van Mirah, maar het album was wat mij betreft te wisselvallig en rammelde bovendien wat te veel om een onuitwisbare indruk te maken.

Op de albums die volgden zette de muzikante uit Philadelphia, Pennsylvania, die later naar Brooklyn, New York verhuisde, iedere keer stappen, maar de onuitwisbare indruk maakte Mirah wat mij betreft pas op haar vijfde album, het in 2004 verschenen C'mon Miracle. Het is een album waarop Mirah wederom samenwerkte met Phil Elverum, die het album produceerde.

De voorman van The Microphones koos voor een betrekkelijk sobere productie, waardoor de songs van Mirah op C'mon Miracle nog altijd wat lo-fi klinken. De Amerikaanse muzikante kiest op C'mon Miracle echter wel voor wat conventioneler klinkende songs en dat pakt geweldig uit. Ik zeg bewust wat conventioneler klinkende songs, want de muziek van Mirah op C'mon Miracle is nog altijd eigenzinnig te noemen.

De Amerikaanse muzikante kan op het album uit de voeten met kleine folky popsongs, maar schuwt ook het wat gruizigere werk niet. De kwaliteit van de songs is niet het enige dat opvalt bij beluistering van C'mon Miracle, want waar de zang op de eerdere albums wat onvast klonk, laat Mirah op C'mon Miracle horen dat ze een prima zangeres is.

Mirah was in 2004 nog altijd te eigenzinnig om haar plekje in de spotlights op te eisen, maar wat is C'mon Miracle nog altijd een geweldig album. In muzikaal en productioneel opzicht is het een redelijk ingehouden album en ook de zang op het album is niet heel uitbundig, maar er gebeurt echt van alles op het album. C'mon Miracle kreeg twintig jaar geleden labels als indiefolk, indierock en lo-fi opgeplakt, maar met geen van deze labels doe je het album volledig recht.

Mirah sleept er invloeden uit meerdere genres bij en heeft bovendien songs geschreven die steeds weer van kleur verschieten en die zomaar kunnen omslaan van lieflijk naar ruw en andersom. Het was eerlijk gezegd best lang geleden dat ik voor het laatst naar het album had geluisterd, maar de liefde die ik in 2004 voor C'mon Miracle laaide weer onmiddellijk op.

Dat ik sindsdien niet vaak meer naar het album heb geluisterd heeft ook alles te maken met het vervolg van de carrière van Mirah. Ik was er in 2004 van overtuigd dat C'mon Miracle een springplank zou zijn naar een groot publiek, maar de albums die volgden waren weer wat eigenzinniger en werden nogal donker gekleurd door ziekte en de dood in de omgeving van Mirah, door liefdesbreuken en door het politieke klimaat in de VS na de verkiezing van Donald Trump.

De afgelopen jaren is het behoorlijk stil rond Mirah. Haar laatste soloalbum stamt uit 2018 en ook de samenwerking met de eigenzinnige muzikante Thao bleef steken op één album. Ik heb daarom C'mon Miracle er maar weer eens bij gepakt en heb het album weer omarmd als de obscure parel die het twintig jaar geleden was. Ik kan niet meer achterhalen wat ik 2004 opschreef over het album, maar moet het wel haast een collectie ruwe diamanten hebben genoemd. Hoe vaker je ze hoort, hoe feller ze gaan blinken. Erwin Zijleman