Terris - The Time Is Now (2000)

Ach ja, Terris.

In Engeland heb je nog steeds NME en hoewel de invloed wel wat minder is dan tegenwoordig is dat nog best een belangrijk blad. Een van de dingen waar NME op leeft is het creeëren van hypes en het snel signaleren van nieuwe dingen. Dat was tot een jaar of 10 terug nog wel meer dan nu. Soms mikken ze erg goed (zo hebben ze bijna eigenhandig Suede groot gemaakt in de 90's). Maar soms zitten ze er ook best naast. Niet zelden verschenen er dan ook ineens negatieve stukken in de NME, alsof ze band enkele maanden daarvoor niet op de cover hadden staan.

We gaan terug naar 1999. Britpop is weggezakt. Suede en Oasis hebben tegenvallende albums uit. Blur klinkt steeds minder brits en Pulps nieuwe album verdeelt de Britten ook behoorlijk. Bovendien is het hoogtepunt van de britpop (blur vs oasis) dan ook alweer 5 jaar geleden. NME heeft een nieuwe next big thing nodig. En daar komt ineens Terris om de hoek kijken. Terris komt uit Wales en brengt dit EP-tje uit en dat beland op het bureau van een NME-journalist. Prompt haalt NME ze binnen als de eerste echt belangrijke nieuwe band van de 21e eeuw. Als ik me goed herinner deden ze dat op de cover van het eerste nummer uit 2000. Ze vergelijken het met een paar meganamen uit de Britse popmuziek (Joy Division enzo). Het EPtje verkoopt best aardig en een latere single krijgt ook best wat aandacht en door de hype worden de verwachtingen nogal hooggespannen. Ze tekenen bij een major en mogen een debuutalbum maken. NME houdt de hype levend door regelmatig een artikeltje te schrijven. Ze gaan op tour door Engeland met een ander veelbelovend nieuw bandje uit die tijd met de naam Coldplay. Niet als voorprogramma, maar ze zijn samen headliner.

2001: Er komt een single uit, clipje erbij, meer promotie. Waar veel NME-hypes in die tijd met gemak de top 40, vaak zelfs de top 20 en soms zelfs de top 10 halen komt de single van Terris niet verder dan 62. Da's een tegenvaller. En blijkt een teken aan de wand, want als het debuutalbum uitkomt is NME nog steeds enthousiast, maar ze lijken wel de enige. Het album verkoopt voor geen meter en Terris is nog voor het einde van 2001 haar platencontract kwijt en valt gedesillusioneerd uit elkaar. De combinatie van EP en albumtitel klinken nu best wrang eigenlijk. The Time is Now en Learning to Let Go.

En dan de muziek: Al terugluisterend was het de hype ook niet waard. Het lijkt eigenlijk meer op een grungy variant op The Stereophonics (vooral ook door de zang) dan op Joy Division. Behalve dat het wat meer sleept dan dat het grunge-dynamiek heeft. Tekstueel is het wat ambitieuzer en heeft het soms iets van de belezen teenage angst van de vroege Manic Street Preachers. Geen onontdekte parel of door het publiek miskend talent. Maar een middelmatige band. Ik vond het toen best leuk en heb deze EP nog liggen zelfs, maar wat ik er toen in hoorde hoor ik nu echt niet meer. Ik las ergens dat de zanger nu werkt in een laminaatwinkel. Het kan verkeren.

NME hypte wel vaker bands die het nooit echt maakten (King Adora, Northern Uproar) of weer razendsnel vergeten werden (Gay Dad). Ben benieuwd hoeveel mensen nog weleens naar een van deze vier oude NME-coverbands luisteren. Het zullen er niet veel meer zijn.

Overigens had NME ten tijde van het floppende debuut al lang een nieuw favoriet bandje. Dat kwam uit de VS en heette The Strokes.