Miles Davis - Live Around the World (1996)

Een van de mooiste live albums van Miles met daarop een magistrale uitvoering van Cindy Laupers Time After Time. Heerlijk uitgevoerd zonder dat er achteraf (teveel) aan is gesleuteld. Je hoort het kraken van de versterker bij dat nummer. net dat beetje extra's wat door de jaren dit album zo authentiek maakt. Mooi.

Inderdaad een prachtig album. Zelf ben ik weg van Intruder en Wrinkle, fantastisch hoe die worden uitgevoerd.

Slechts twee berichtjes bij dit album......? Daar ga ik even verandering in brengen.
Zoals hierboven reeds gemeld: een van de mooiste live albums van Miles!

Dit album kwam uit in in 1996, maar het zijn live optredens uit 1988, 1989, 1990 en 1991.
Ik heb de CD direct aangeschaft toen deze uitkwam en (voor zover dat kan bij een CD) heb ik hem grijs gedraaid!
Tot mijn teleurstelling zie ik dat het album bij de bekendste streamingdienst, op Time After Time na, verdomd weinig is afgespeeld.

De opening, In A Silent Way is 17 December 1988 opgenomen in de Indigo Blues Club te New York, evenals het vervolg Intruder. Naast de trompet van Miles heerlijk slagwerk van Ricky Wellman en Marilyn Mazur.

New Blues is iets eerder, op 14 augustus 1988, opgenomen in The Greek Theatre in Los Angeles.
Trompet klinkt hier prachtig. Na het uptempo van Intruder nu veel meer rust. Foley laat uitdrukkelijk van zich horen in het middendeel.
Ondanks dat de opnames van diverse data zijn, is het album dusdanig gemixt dat het lijkt of alles in elkaar overgaat. Knap gedaan!

Human Nature, wie kent het niet? De meest bekende versie is denk ik van Michael Jackson, maar Steve Porcaro (Toto) heeft het geschreven.
De versie op dit album werd live opgenomen op 1 november 1988 in Oostenrijk en wel in de Liebenauer Eishalle van Graz. Een feestje van bijna 13 minuten. De manier hoe Miles dit nummer opbouwt is schitterend. Even een zijsprongetje, ik heb hem dit zien performen op NSJ......geweldig! Koppie omlaag, grootste deel van het concert met de rug naar het publiek, heen en weer schuifelend op het podium. Onvergetelijk!
Speciale aandacht hier voor Kenny Garrett die zich er, na een minuut of zes, mee gaat bemoeien.
Heel rustig invallend met de saxofoon, Miles is waarschijnlijk even ergens gaan zitten, of aan een keyboard gaan prutsen en Garrett krijgt de hoofdrol. Fenomenaal!! Herinner mij van NSJ dat Kenny ook fysiek steeds meer mee gaat bewegen tijdens de solo, die steeds heftiger wordt.

Mr. Pastorius is op 12 april 1989 opgenomen in Montpellier, Frankrijk. Dat begin........ kippenvel.
Miles Davis is daar, twee jaar voor zijn overlijden en in een slechte gezondheid, evengoed in topvorm.

Amandla is op 26 juli 1989 opgenomen het Pallazo Della Civita te Rome. Het is het enige nummer op het album waar Kenny Garrett niet op meespeelt. De tenor sax is vergeven aan Rick Margitza. Ander geluid dan Garrett, maar absoluut een fraaie solo in combinatie met de trompet van Miles. Fraai een tweetje tussen Davis en Foley bovendien.

Op Wrinkle is het de beurt aan drummer Ricky Wellman om iets meer op de voorgrond te treden. Nummer waar je (althans IK) niet stil kan blijven zitten. Keyboards van Kei Agaki geven het tempo aan en Miles op die trompet.......... wat moet ik er nog van zeggen? Opname dateert van 20 juli 1990, Montreux Zwitserland.
Die bas van Foley na drie en een halve minuut. Opzwepend nummer!

Ook Tutu is op 20 juli 1990 in Montreux opgenomen. Zoals algemeen bekend is het nummer geschreven door Marcus Miller. Wederom, naast de blazers, een hoofdrol voor de keyboards in dit nummer. De gitaarsolo is overigens ook zeker het vermelden waard en dan ook nog het een/tweetje tussen Garrett (dit keer op fluit), Miles én het publiek tegen het einde. Heerlijk!

Full Nelson, tempo, tempo, tempo! Keyboards, snaren, drums, blazers en rennen maar....... Al zal dat bij Miles wel zijn meegevallen, gezien zijn fysieke gesteldheid. Opgenomen in Osaka op 7 augustus 1988.

En dan het nummer dat bij de streamingdienst wel meer dan anderhalf miljoen keer is beluisterd: Time After Time van Cindy Lauper. Ik moet bekennen dat het heel lang voor mij ook het hoogtepunt van de CD is geweest.
Je mijmert er allemaal wel eens over: wat moet er worden gedraaid bij de uitvaart. Van mij mag dat dit nummer in deze versie zijn. Even tien minuten geen toespraken, een zaal met luisterende mensen (waarvan ongetwijfeld een aantal denken: wat is dit?).
Probleempje is echter dat mijn echtgenote dit niet mooi vindt (ze is wel erg lief overigens). Zij vindt dat Miles er af en toe naast zit en dat ergert haar. Ik hoor wat ze bedoelt, maar ervaar het (zeker) niet als irritant.
Nou ja, in die afgesloten kist zal ik er niet veel meer van meekrijgen, dus ik luister het nummer maar veel bij leven.
Opgenomen in het Chicago Theatre tijdens het JVC Jazz Festival op 5 juni 1989.

Het slot van de cd is voor Hannibal. Opgenomen in de Hollywood Bowl op 25 augustus 1991. Het zou het laatste publieke optreden van Miles blijken te zijn. Hij stierf een maand later, op 28 september 1991 in Santa Monica, Californië.

Tijdens het schrijven van dit epistel stond de CD weer op en, voor de zoveelste keer, weer intens van genoten.
Het is het Miles Davis album dat ik kan dromen, maar nimmer gaat vervelen. Slechts iets van 100.000 streams wereldwijd.......... Onbegrijpelijk!