John Stewart - Punch the Big Guy (1987)

In de periode 1969-1973 maakte John Stewart een vijftal fijne platen. Maar daarna was de inspiratie weg.

Dat veranderde in 1979: met de hulp van Stevie Nicks en Lindsey Buckingham (die toen net met Fleetwood Mac in hun topjaren zaten) maakte hij het album Bombs Away Dream Babies. Mede dankzij de top 5 hit Gold had hij in USA veel commercieel succes met dit album, alsmede met de opvolger Dream Babies Go Hollywood. Ook een groot commercieel succes. Niet bij mij overigens. Ik houdt niet van Fleetwood Mac en dus ook niet van deze beide albums.

Na dit kortstondige succes raakte de inspiratie opnieuw op. En dat duurde tot diep in de jaren tachtig. Toen kwam ineens dit prachtige Punch The Big Guy plotsklaps uit de lucht vallen. Een fantastisch album, zonder ook maar één zwak nummer. Krachtige zang, een warm geluid en een John die zich zowaar bezighoudt met maatschappelijke thema's. Het doet qua sfeer denken aan de vroege solo albums van Peter Gabriel.

Wat zonde dat praktisch niemand dit juweel kent.

dankzij dit bericht van Tonio dit album weer eens opgezet. even schrikken bij de begintonen (synths!) van Angels With Guns maar echt overheersen doen die niet op dit album. heb de cd uit 1991 uitgebracht op het Duitse label Line Records. er zijn in de loop der jaren aardig wat vergeten pareltjes op Duitse labels (naast Line Records bijv. Wundertute en Bear Family) uitgebracht. op dit album 10 originals van deze singer/songwriter. 4) Price Of The Fire had inderdaad zomaar op een vroeg album van Peter Gabriel kunnen staan. zelfs zijn stem doet hier sterk aan PG denken. ook Botswanna heeft die PG touch. de composities zijn zonder uitzondering sterk. Rosanne Cash (dochter van) zingt mee op Angels With Guns en Price Of The Fire. Strange Rivers met een prachtige tekst (There are strange rivers, Rivers that we cannot see, Who know our destiny, And there are strange rivers, And we're sailors, you and me". dit nummer is 1 van de vele hoogtepunten. de teksten mogen er sowieso zijn. John Stewart had zijn hart op de goede plek. benieuwd hoe dit album in een intiemere "Unplugged" versie had geklonken.

Prikkelende gedachte ...

Als ik zin heb in John Stewart, draai ik meestal het excellente The Phoenix Concerts uit 1974. Maar ook zijn eerste albums uit de periode 1969-1973 passeren regelmatig de revu.

Maar ook nog deze Punch the Big Guy uit 1987. Een heel fijn album dat mij verraste na een muzikaal armoedige periode (1977-1986). En hoewel ik over het algemeen een hekel heb aan de kille producties van de jaren tachtig, zijn er ook genoeg uitzonderingen. Artiesten die in die jaren een meer organisch, warm geluid in bepaalde mate wisten te behouden, zoals Van Morrison, Sting, Paul Simon en Peter Gabriel. En ik kan mij best voorstellen dat John Stewart de albums van Peter heeft gehoord en dat hem dit heeft geïnspireerd met als resultaat deze Punch the Big Guy. Eindelijk weer prima songs, en een uitvoering die tegen die van Gabriel aanleunt. Fijn om zo af en toe te horen.