Dwangbuis
Russische drone, gelimiteerd in oplage. "Performed with improvised means in a hut in the midst of the Ural forest..."
Tot en met nummer 10 vermoed je een tamelijk rustige drone, waar vooral de Etudes sterk en bindend zijn. Delen van hetzelfde nummer (Indigenous I en II, Autumn Tale, Part I en II) maken geen geheel maar lopen niet plompverloren. De gitaar wordt op verschillende manieren gesampled: nu vrij, semiakoestisch, melancholisch, in het herfstthema, dan weer een pak rauwer, richting dark drone. Verdienstelijk eerste halfuur van het album.
Djihad is van een ander kaliber. Geen 'intro', staalharde industriële geluiden, noise vermengd met ritueel hypnotisch mannengezang. Het sterft uit in datzelfde bijna exotische ambientsfeertje van eerdere nummers. Een gewaagde zijsprong op een en dezelfde plaat.
Als dat van die 'improvised means' klopt, doe ik alvast mijn hoed af voor de goede soundscape - voor de rest helaas niet zo. Sketches from That Autumn mist denk ik afwerking om genoeg suspense op te wekken voor de luisteraar.