Richard Devine - Asect:Dsect (2003)

Na enkele positieve ervaringen met Devine, duchtig op zoek gegaan naar meer. En om esthetische redenen ben ik bij dit album terechtgekomen, want ik moet toegeven, covers hebben een duidelijk merkbaar effect op mij.

Devine combineert hier pure soundscapes met experimentele ritmischere tracks, niet meteen een toegankelijke combinatie. Kwestie van waarschuwing vooraf. "W I -Carp-" speelt met enkele eerie waves, met daarover een collectie aan allerhande samples. Pure soundscape track dit, ligt me dikwijls net iets minder, behalve dan als Devine aan het spelen gaat. "Dansk Rap" is wat ritmischer, maar verwacht geen dansbaar trackje. Obscure, obgeblazen, amper te grijpen ritmes. Slepend, sleurend en stotterend rammelt de track zit voort. "Floccus" is wat braver, met makkelijker te volgen ritmes en een wat cleaner geheel. Hoewel het nog aan de experimentele kant hangt, is het toch een soort van rustpuntje. Even op adem komen in bekender gebied. Ook "Corina Chirac" doet wat rustiger aan, en include zelfs enkele zeer chille, rustgevende en vooral prachtige waves. Heerlijke ambient met daarover boeiende ritmes. Hoogtepunt. "Klockner", alsof Devine het even welletjes vond, duikt terug in de obscuriteit. Lekker donkere sfeer, industriële achtergrondwaves en ritmiek, maar steeds herkenbaar Devine. "Flask" is een ambient intermezzotje. Aardig, maar net niet subtiel genoeg. "Itsuko" is weer een beetje normaler, er valt zelfs een gewone melodie te ontdekken onder het geratel en tussen het gepruttel door. Zeer leuk nummertje.

"Let Mandax" luidt een kort soundscape stuk in. Gepiep, vreemde waves en een hoop geluiden die amper thuis te brengen zijn worden gemixed tot een sfeertrack van jewelste. "Vo Steam Bas" is een soort van overgangstrack. Soundscape en ritmisch tegelijkertijd, wat voor een geniale combinatie zorgt. De ritmes zijn zo vaag en ondefinieerbaar dat het gewenning vraagt, maar ze zijn er wel. Geniale melodieën, geniaal gesputter en geniaal afgewerkt. Tweede hoogtepunt dat doorgezet wordt in "Rusx Fee", het absolute hoogtepunt van dit album. Stuk duidelijker en ritmischer, dat wel, maar wat een climaxen zitten in dit nummer. Druk geratel met een fantastisch gedistorte melodie die enkele keren totaal weet te exploderen. Echt dansbare track ook, die ik graag eens zou tegenkomen op een feestje. Een waar genot. "Halicrafter" grijpt terug naar de combo, al missen hier enkele sterke melodieën om de hoogtepuntenreeks door te zetten. Wat niet wegneemt dat ook dit een zeer boeiend en cool trackje is. "Captract" start na een gaaf introtje een verwezen spervuur van ritmisch geklooi, minder scherp en hard, maar minstens even druk als een gemiddelde Xanopticon track. Niet wat je noemt easy-listening, maar wel knap. "Randale" sluit het album op zeer kalme wijze af, om de luisteraar even te laten bekomen. Ook weer een prachtige melodie hier, zeer dromerig en zweverig, bijgestaan door spaarzame ritmes. Klinkt lekker warm allemaal. "Amber's Prelude", bonustrack blijkbaar schakelt nog een versnelling lager, en is pure ambient. Laat je na een bewogen en hectisch album toch met een zekere rust achter, iets wat Devine siert.

Album zelf zit sterk in elkaar, de muziek is boeiend en bij momenten geniaal en het geheel klinkt, buiten dan dat de Devine stempel duidelijk aanwezig is, zeer fris en uniek. Wordt zo langzamerhand ook één van m'n favoriete artiesten. 4.5*