Ulysses - The Gift of Tears (2008)

De release in Amerika was al in november 2008, voor mij altijd een raadsel waarom albums dan veel later in Europa word uitgebracht. Gelukkig kan ik mij sinds deze week al buigen over een Amerikaanse uitgave van de cd. Op zich is dat dus altijd ongelukkig, als één bepaald werelddeel veel eerder een release heeft dan de andere. Want als je dan een cd heel graag wilt horen, moet je het importeren, wat dus nog duurder is dan de Nederlandse/Europese uitgave.

Deze band is een beetje te vergelijken met Shadow Gallery, al denk ik dat die nog niet een album hebben afgeleverd wat overeenkomt met deze van Ulysses. Dus wie ga je dan met wie vergelijken?
Er zijn wel sterke overeenkomsten met een andere Nederlandse band, Knight Area. Het is om sommige vlakken net zo melodieus, alleen spelen de heren van Ulysses af en toe wat meer naar de metal hoek. Ook de zang zet ik op het zelfde niveau als die van Knight Area, goed, met af en toe een kleine uitglijder.

Family Portrait is een keurig begin van de cd, al is dit voor mij de warmloper. Hier moet je je even inleven in de zang van Michael Hos en af en toe heeft hij de neiging om een beetje te schreeuwen, maar weet dat nog redelijk te onderdrukken.

Guardian Angel is een track die moet je gewoon ondergaan. Indrukwekkend mooi. Met een speciale vermelding van de mooie toetsen, heerlijk. Mooie woorden komen tekort om dit nummer te omschrijven.

Lost is een mooie gevoelige ballad waarin zowel goed pianospel als synths naar voren komen, en daarbij een geweldige gitaarsolo.

Vanaf het begin gaan de heren van Ulysses in “How much more” lekker los. De gitaren krijgen hier een prominente plaats, vooral aan het begin van de track, tussendoor afgewisseld met sferische synths. Al met al een enerverend nummer, waar absoluut sommige mensen verslaafd aan zullen raken, zonder twijfel. Het lijkt mij ook een feest om dit nummer eens live te aanschouwen. Eén van de, zoniet beste tracks van het album.

Silence of the night is daarna een rustpuntje op het album, hier laat Michael Hos begeleid door piano horen wat hij ondanks mijn kleine puntjes van kritiek toch in petto heeft.

The gift of tears, titeltrack van het album. Inkomertje voor mij persoonlijk. In eerste instantie duurde het even voor het mijn enthousiasme kreeg, maar dat komt een beetje omdat het een pretentieus nummer is. Zeker niet verkeerd, maar druk, en een beetje “Dreamtheater” like… En laat mij dat nu niet liggen.

Anat....Wervelend, briljant, ondanks dat soortgelijke nummers al eens zijn gedaan. Maar de synths en gitaar klinken hier zo ongelooflijk goed, precies wat ik dus graag hoor. Hier kan ik lyrisch over worden, als je zo’n epos kan creëren, dan ben je als band geslaagd. De tekst grijpt je als ouder nog eens extra aan, diepe buiging vanaf hier.

Alles klinkt zeer helder, soms bruut, melodieus en wat mij betreft klinken de toetsen als het neo geluid van de jaren 80. Voorheen was de zang een minpunt, nu is dat toch op zijn minst verbeterd. Het is nog steeds niet feilloos, ook zanger Michael heeft af en toe de neiging om sommige gedeelten op het album een beetje af te schreeuwen. Begrijp mij niet verkeerd, het is niet slecht, alleen ook niet helemaal feilloos. De keys klinken hier echt fantastisch, en zijn soms vingerlikkend mooi. En ja, nog niet eerder genoemd, maar Sylvester Vogelenzang de Jong is een geweldige gitarist, die met elke grootheid kan concurreren. In welk hoekje dit album moet scharen is moeilijk, want de fervente progliefhebber alswel de metal liefhebber zal hier een heerlijk album aan hebben, sterker, ik denk dat Nederland er weer een geweldige Prog band bij heeft gekregen na dit album, en als de Europese versie straks in Nederland in de winkels ligt, kan ik dit iedereen aanbevelen!

prima verhaal Friekie, je zou hem zo op Progwereld kunnen plaatsen