End - The Sounds of Disaster (2004)

Kom op Goodfella .. je had het album nog geeneens toegevoegd .

Heb het nu zelf enkele keren gehoord, en voor iemand die normaal niet van crossover dingen moet weten is dit indrukwekkend.

Zoals ik eerder al zei, indrukwekkend werkje van End. Wie zich verwacht aan meer Errata of Science/Fiction werk zal bedrogen uitkomen. End gaat voluit voor crossover, maar deze keer geen crossover die de electronic zoveel mogelijk uit track probeert te halen, maar crossover die effectief voor een mix gaat, en het beste uit beide genres haalt.

De kracht van het album ligt duidelijk in de clash, niet de merge van verschillende genres. Ouderwetse (gesamplede) stukken staan bijna los van de hectische electronic, maar samen vormt het toch een lekker geheel. "You Only Live Once" illustreert. Ouderwetse gitaarpartijen (ze klinken bekend) met daarover extroverte en stevig gedistorte, nerveuze beats, claps en ander geneuzel. Vooral het stukje op -1:40 klinkt echt te goed om waar te zijn. Het album opent in ieder geval perfect. "To Hell With Everyone" werkt volgens hetzelfde concept, met zeer leuke samples en hyperactieve electronic. In "Countdown To The End" gaat End wel een beetje overboard, waardoor het wel heel komisch wordt (niet echt meer een serieus nummer), maar het blijft wel leuk. "Ruin Anyone ..." is net iets minder, met wat minder ingenieuze samples, en ook minder interessante ritmes. "World Went Down" klinkt een heel stuk donkerder en serieuzer als de vorige tracks, met minder komische samples, en wat meer focus op de electronic kant van de zaak. "Mr Guns" gaat nog een stukje verder in het clashen van genres. Het eerste stukje klinkt best normaal, wat volgt is pure electronische chaos, en wat daarop volgt een combinatie van beide. Ideale track om wat mensen te misleiden op een feestje denk ik . M'n lievelingstrack van het album, zonder twijfel.

"Apache indian Job" is weer net wat minder, vooral omdat het gitaarsampletje teveel lijkt op de eerdere. "Brooklyn Home Invasion" weet gelukkig het niveau terug wat op te krikken, met allesvernietigende gedistorte basses en energieke ritmes. Zalige mix van samples. "Good Riddance" is een wat kalmere track, maar mag ook wel na al het vorige geweld. Leuk melodie sampletje, en enkele super voice samples naar het einde toe. Ook "The Patricide Song" is een stukje kalmer, met weer een fantastische voice sample en leuke randsamples. "Fit To Die" is de laatste echte track van het album, en illustreert nog maar eens de kracht van dit album. Ik heb werkelijk geen idee onder welk genre de gesamplede muziek valt (jive of zo, doet jaren '40 aan ?), maar End weet wel het goede eruit te halen (en dat mag wel een compliment heten, want in originele vorm vind ik het rukmuziek). Het album eindigt in schoonheid met een korte remake van een heel bekend nummer (End Of The World - The Carpenters werd mij medegedeeld door m'n pa ). Weet in minder dan anderhalve minuut de genialiteit van dit album te onderstrepen.

Mijn gevoel neigt naar 4*, maar m'n verstand maakt er 4.5* van. Er bestaan te weinig van dit soort albums. Af en toe gaat het mis, en hoewel de nummers totaal onvoorspelbaar zijn mist het geheel misschien een beetje variatie, maar de vreugde, klasse en "fuck-it" mentaliteit waarmee deze tracks in mekaar gebokst zijn is veel te zeldzaam. 4.5* dus. Ga dit horen

Wat een toeval, hoorde deze cd vanmiddag voor het eerst. Ben zeer (positief!) verrast, altijd leuk als artiesten zo verrassend en fresh uit de hoek komen opeens. Dat stukje tekst op Discogs blijkt inderdaad aardig te kloppen; A blend of surf rock, hardcore thrash, jazz noir, rockabilly, spaghetti-western, lounge, breakbeats, spy music and b-movie samples.

The Sounds of Disaster is wat de nieuwe Sickboy zou moeten zijn.

Wat ik me afvraag Onderhond, vind je die gesamplede gitaarriedeltjes in hun originele context eigenlijk ook goed? Of is het puur die anarchistische combinatie met allerlei electronisch geneuzel die het 'm doet..?

Heb zelf altijd al een zwak gehad voor die überchillende spy music. Kan me een aantal geweldige Thunderbirdsafleveringen herinneren met dezelfde soort mysterieuze loopjes. Denk de regenjassen en sigaret-aan-onderlip er zelf maar bij, geweldig .

Op een bepaalde manier wel een soort breakcore dit, alleen dan met veel meer respect voor het gesamplede werk. Geen grote fuck you zoals Sickboy of Knifehandchop, maar een réteoriginele ode aan al het coole uit de jaren '40-'60. Serieus in elkaar gezet zónder een dikke tongue in cheek te vergeten. Album dat het postmodernisme eer aan doet.

Nog even extra aandacht voor het nummer "Fit to Die" en dan vooral de melodie die er na 1.22 inkomt... vét! . De rest heeft OH mooi uitgelegd, hehe.

't Is dus echt wel het geneuzel dat het hem doet .

En om even verder uit te leggen, ik ben het volledig eens met Goodfella wanneer hij over een ode spreekt. Die "fuck-it" mentaliteit waar ik het over heb slaat terug op de "usual way of working" in de electronic scene, niet op de muziek die gesampled wordt.

Mooie score trouwens

opmerkelijk, in het echt extreme electronic geluid (voor zover ik dat ken en kan benoemen, maar ik denk oa aan Xanopticon en D'Kat) herken ik een overeenkomst in smaak. Mr Guns is ook mijn favoriet, niet in de laatste plaats om aan vrienden te laten horen (die totaal niet in die muziekhoek zitten) met de mededeling: "moet je dit eens horen" gevolgd door een vette grijns mijnerzijds. Vervolgens krijg ik de meest vreemde gezichtsuitdrukkingen te zien..... heerlijk...

Ik vind die 'clash' die je beschrijft echt geniaal, en vreemd genoeg klinkt de samenkomst van de twee 'polen' aan het eind van de track eigenlijk 'alsof het zo hoort'.

Ik ga deze plaat nog maar eens herluisteren..

Dan is het ook echt goed gedaan vind ik. Als het lijkt alsof vrij verschillende muziekstijlen altijd al in elkaar verweven zijn geweest in één stijl Keigoede plaat dit.

Tja, dit is niet echt wat je van een 'plaat voor avonturiers' verwacht. Daarvoor stelt het simpelweg te weinig voor. Al zijn er zeker bijzondere momenten te vinden, zoals het het stuk richting het einde van 'Booklyn Home Invasion', maar over het algemeen is het hetzelfde weinig interessante type gitaar- danwel blazersloop over een vrij standaard breakbeat met af en toe een deurbel of een melige vocal. Cool en aanstekelijk is het overigens zeker weer wel.
Wat er dan bijeen een erg leuke plaat van maakt, maar verder dus ook helemaal niets. 3*

Overigens mag degene die het genre op avant-garde heeft vastgesteld daar wel eens een verdomd goede reden voor neerzetten, ik heb daar kennelijk compleet andere ideeën over

In een ver verleden, toen er nog geen sprake was van electronic, en er enkel dance was, was dat de manier om dit soort albums aan te duiden. Later is de term Dance veranderd in Electronic, nog later is de term Dance weer ingevoerd naast Electronic. En zo gebeurde het

Trouwens, een standaard breakbeat is wat je noemt een stevig avontuur voor menig MuMer, verder blijf ik dit een uiterst origineel en geslaagd albumpje vinden

Zo kan ik van elk 2004-album wel avant-garde maken, ja
Ik denk dat electronic/rock de lading wel genoeg dekt

Tja, je kon hier vroeger toch moeilijk enkel "dance" zetten hé . Zie je nog wel terug bij meer albums die rond die tijd zijn toegevoegd. Rock vind ik trouwens nogal overbodig, maar soit.

Ah goed, ik begreep je even verkeerd. En wat dat 'rock' betreft, kijk maar wat je er mee aanvangt.