Harmonic 313 - When Machines Exceed Human Intelligence (2009)

Wow, wat een superplaat op WARP.
Genre indeling klopt niet helemaal, is electronische muziek met zeker wat hiphopinvloeden en heb zelf net ontdekt dat ze uit Australië komen, dacht eigenlijk UK. Is dus mix tussen techno dubstep en hiphop. Kan weinig meer over vertellen, gewoon luisteren

Warp lijkt aardig op de weg terug. Vorig jaar Flying Lotus, nu deze weer.
Land + genre is inmiddels aangepast door Jelmer.

Waar valt deze te beluisteren gezien dat mensen hem al cijfers geven ?

gewoon een goede solide release op warp die niet echt verheffend is. wel gewoon weer een lekkere electronische hiphop crossover waar warp zich de laatste periode flink in kenmerkt.

Naar mijn weten is dit een alias van Mark Pritchard, de helft van Reload/Global Communication/Jedi Knights etc. Brits dus, zo staat het ook op Discogs. Hoezo Australisch?

Wat een ongeloofelijke lekkere vibe zit in dit album!

Heeft dit nog iets te maken met Harmonic 33?

" Harmonic 313 is a solo off-shoot of Mark's Harmonic 33 project with Dave Brinkworth, focusing on "Detroit-Style" hip-hop."

Misschien dat ik mij idd over het land helemaal vergist heb en dat het idd UK is zoals ik al eerder dacht. Maar het gaat om de muziek en die is te gek. En wat hiphop betreft, ik hoor het net, zeker wel de invloed maar als ik deze cd bij hiphop bij ons in de winkel zet zal hij nooit verkopen, en nu heb ik er inmiddels al bijna 10 verkocht door hem gewoon bij "dance" te zetten (we hebben geen aparte electronica sectie o.i.d.)

Ik begin nu echt het idee te krijgen dat 2009 qua muziek echt op schot begint te raken; want ook dit is een lekkere plaat. Het grootste gedeelte beluister ik met veel plezier, daarbij zorgen de gasartiesten ook nog eens voor een lekkere afwisseling. Niet alles van de plaat vind ik geweldig, een nummer als Cyclotron C64 Sid ligt bij mij niet lekker in het gehoor. Ik begin met een voorzichtige voldoende maar ik denk dat dit nog wel wat kan gaan groeien.

Hij staat nu op de Luisterpaal.

Any way op zich wel een aardig album om naar te luisteren. Naar mijn mening klinkt het net iets te simplistisch, maar na enkele luister beurten zal dat wel voor verandering zorgen.
Verder moet ik ook nog een beetje aan de stijl van elektronische geluiden dat hier geproduceerd wordt wennen.

Voor nu 3, 0 sterren.

De producer Mark Pritchard houdt er ook van als in dubstep een combinatie van een paar geluiden een hele vette sfeer en trip kunnen teweegbrengen.

Zoeen anderhalf jaar geleden vertelde ik wat verlegen tegen hem (hij was ineens in een platenzaak waar ik kwam) dat dubstep nog niet mijn ding was. Live over een groot geluidssysteem vond ik het wel leuk klinken toen hij het draaide. Sindsdien ging ik wat oriënteren en vond ik wel een paar aardige dingen. Mark zei destijds dat hij van plan was een door 60-70'er jaren donkere avantgarde-electronica geïnspireerd album uit te brengen op Warp over een jaar (de labelbaas van Warp hield zo erg van Reload dat hij volledig open stond voor een solo-release van hem). Dat zou dit album dan eigenlijk moeten zijn, maar uiteindelijk lijkt het project erg naar de dubstep / hiphop kant toegegaan, of er komt nog een Reload album aan. Er zitten gelukkig best een hoop gekke oude synthgeluiden in wat een aantal mooie sferen oplevert. Don't Panic en de korte titeltrack doen me sterk aan deze denken. En veel grooves bevallen me al aardig. De beats zijn ala Jay Dee of Flying Lotus.

Nog een interessante quote die ik net las op zijn forum (Reloadonline.com) over samples uit beats verplaatsen voor interessante grooves:
Its just playing with timing shifting things back or forward, to try and get interesting grooves. Sometimes i do play stuff in live, sometimes i draw in the drums and they start off sort of quantized and regimented but then i start delaying things to get the feel i want.
If only more people other than hiphop producers would start to think about experimenting with feel, maybe there would be some interesting dance music again. The same thing dilla was doing in hiphop for years can be applied to any music, and you can take it as far as you want. Look at Theo Parrish's music for example, people freak out about his music, and its because he puts some interesting feel into it. It has soul to it. 99% of the 4/4 i hear sound like nothing to me.

Nog een keertje luisteren voor de stem, maar de sterrenwijzer staat nu wel al op 3.5*.

Music Substitute System is wel een mooie knipoog naar Boards of Canada's One Very Important Thought (van Music Has the Right to Children).

lelijke hoes zeg

Vet clipje voor No Way Out.

Dit album lijkt aan het "The Field" syndroom te lijden; het ene moment vind ik het steriele laptop muzak, het andere moment doorzie ik geniale momenten. Voordeel van de twijfel; een 3*