Kubusschnitt - The Cube (2000)

Acts als Tangerine Dream, Klaus Schulze en Ashra zijn met hun tijd meegegaan en hebben zodoende hun eigen opgerichte Berlijnse School verlaten Toch blijven er hier een daar acts komen die in dit gaat springen om die lijn toch voort te zetten. Een dergelijke act is Kubusschnitt een groep bestaande uit de heren Andy Bloyce, Tom Coppens, Ruud Heij en Jens Peschke. De laatste tijd heeft dit album regelmatig in de cd-speler gezeten en ik moet zeggen dat het van behoorlijk niveau is.

De titeltrack Cube begint zoals kosmische muziek moet begginnen. Even het idee heb ik wel op start gedrukt en dan heerlijk het geluid uit de anologe bakken. Een heerlijke sequence de me op een goede wijze terug brengt naar de Middeleeuwen van de electronische muziek. Qua compositie is het heel eigen, maar als ik met het mes op de keel een uitspraak moest doen zou ik zeggen dat de heren goed hebben geluisterd naar de lessen van Klaus Schulze. Gevoelsmatig zou het uit de tijd kunnen komen van Timewind. Ik proef iets van dat album hier in. Ook hoor ik wat aan Phaedra van Tangerine Dream doet denken. Kortom: de track Cube is een mooie binnenkomer die me terug neent na een periode waarin de electronische muziek een vlucht aan het maken was. Fraaie kosmische muziek die me laat zweven door ruimte en tijd.

Een Wormhole is technische gesproken een hypothetische mogelijkheid waar binnen sneller kan worden gereisd dan het licht. Op dit album is het een mooi rustgevende track die me de tijd doet vergeten. Voor mijn gevoel ben ik ver weg van de aarde en zodra iets is te horen wat aan een electrisch gitaar doet denken komt er emotie in het stuk. Heel langzaam gaat het tempo om hoog en zijn er stemmen te horen van astornauten. Een stuk muziek wat zo onder een documentaire van de NASA kan worden gemonteerd, het zal de beelden mooi versterken. Met spannende lage tonen begint Ra en zodra die naar de achtergrond zijn verdwenen heb ik het gevoel dat er erg veel ruimte om me heen is. In de muziek vindt niet iets wezenlijks plaats, maar de gecreëerde sfeer is erg mooi.

De heren weten me wel aan de stereo doen kluisteren. Met het geluid van omweer heel ver achter in de luidsprekers begint Alpha Tree. Het roept daarmee een doordachte droeve sfeer op. Daarnaast doet het haast klassiek aan tot dat de sequencer op een laag pitje het stuk binnenkomt. Langzaam maar zeker wordt het tempo stukje bij beetje wat opgevoerd. Het brengt daarmee het gevoel naar boven van de electronische muziek van midden jaren zeventig van de vorige eeuw. Zodra daar nog een gitaar bij komt is het feest kompleet. Goede oude tijden herreizen en voor mijn gevoel zit ik in de verlenging van het album Encore van Tangerine Dream. Dit laat me nog eens goed horen waarom ik zo verleifd ben geworden op electronische muziek. Klankkunst die je eigenlijk moet horen over een goede PA in een concertzaal. Een goed afgestelde sequencer voor een goede drive met daarop fraaie electronische klanken die alle katen lijken uit te gaan. Halverwege het stuk zijn er ineens stemmen te horen, waarna er een periode volgt om even op uit te rusten. Fraaie uitgesponnen muziek, waarna verloop van tijd onieuw de sequencer in beeld komt voor de volgende reis in den vreemden. Door al dit lekkers vliegt het kleine half uur als een tornado voorbij. En met die informatie in het hoofd kom ik er ook achter dat een prima album bijna ten einde is.

De track Hypercube is echt nodig om me met beide voeten op de aarde te zetten. Met beleid komt er een heerlijke beat uit de luidsprekers die me doet denken dat ik onderweg ben naar huis. Nog even genieten van het vrije gevoel. Als daar nog een goed bespeelde gitaar bijkomt is het beeld meer dan kompleet. Ja, en zo kom je na een dikke zeventig minuten thuis, met in het achterhoofd de ervaring van het nodige te hebben meegemaakt.. Met andere woorden de heren van Kubusschnitt hebben met dit album The Cube me op een positieve manier laten weten dat ze er zijn.