Kubusschnitt - The Singularity (2001)

Wat gelijk opvalt bij dit tweede album van Kubusschnitt is het oog wat me aankijkt. Kijk ik er wat langer na dan zie ik er een lens in voor fototoestel. Kortom; zonder een noot te hebben gehoord al een bijzondere indruk. Een mooi ontwerp dus van bandlid Tom Coppens. Verder bestaat Kubbuschnitt uit de heren Andy Bloyce, Jens Perschke en Ruud Heij. En dan de muziek, weten de heren het niveau van het debut The Cube vast te houden.

De eerste track, Singularity doet erg denken aan de kosmische muiziek die in het midden van de jaren zeventig werd gemaakt. Het is wel wat jammer dat het wat kort is, maar de track Bicubic begint haast klassiek. Wat ik hoor zijn mooie gitaar klanken op een bed van fijn tonen uit de electronica. Hierdoor moet ik een heel klein beetje denken aan het album Stratosfear van Tangerine Dream. Heerlijk wegdrijven dus op rustgevende muziek. Hierna komt het stuk langzaam maar zeker tot leven. Na mijn idee is hier over goed nagedacht. Met beleid lijkt het haast wel of ik een andere wereld in wordt getrokken. Aan het eind ervan heb ik het idee dat ik in het luchtledige ben beland. Behoorlijk klassiek is het begin van Three Oaks, klanken die aan violen doen denken komen de kamer in. Later komt er een rustig ritme in het stuk, waardoor er een gevoel van reizen ontstaat naar een onbekende bestemming. Gaande weg komt er wat bij, maar het is hier vooral het subtiele ritme wat het 'm doet. Later komt daar als een dot slagroom voor een gebakje nog een gitaar bij die het goede gevoel wat ik al had nog eens versterkt.

Het begin van Square is erg ruimtelijk te noemen. Voor mijn gevoel ben ik van de zwaartekracht verlost. De hele verdere track heb ik het gevoel dat ik aan het wegdrijven ben en dat een weg terug niet bestaat. Die sfeer wordt nog even aangehouden in de track Elemental wat later uitgroeit tot een kosmisch stuk muziek pur sang. Een deken van niet gelijk te plaatsen klanken vloeit uit de boxen. Na verloop van tijd komt er meer leven in het stuk. Een sequencer komt subtiel het stuk in. Later komt daar nog een elektrische gitaar bij, waardoor een sfeer ontstaat die aan de Middeleeuwen van de electronische muziek doet denken. Erg lekker dus en zeker geen straf om naar te luisteren. Door het korte stuk Gate krijg ik het idee of ik de planeet Pluto kan aanraken.

Met spannende space geluiden begint Samurai. Daarna lijkt het of de krijger uit Japan wakker wordt en ziet dat hij ver van huis is. De structuur van de muziek hier doet me wat aan Klaus Schulze denken. Met wat passen en meten zou het op het album X hebben gekund. Met geluiden die me aan krekels doen denken begint Achtung. Zodra die wat naar de achtergrond verdwijnen komt een heerlijk bespeelde electrische gitaar in beeld ondersteund door geluiden uit de kosmos. Na verloop van tijd komt er heel subtiel een sequencer in het stuk waardoor ik het gevoel krijg of ik zweef. Daarna is het mooi te horen hoe de heren met beleid bezig zijn een bijzonder fraaie compositie van de grond te krijgen. Met mijn ogen dicht zou ik zo in de zevende hemel zitten. Ik denk daardoor dat de titel Achtung daarom wel goed gekozen is, want met dit op tijdens het auto rijden zou het wel eens verkeerd kunnen aflopen....

En wat is een cd toch kort als er iets goeds opstaat. Voordat ik weet ben ik beland in de kosmisch klanken waarmee Almost X mee begint. Niet lang daarna wordt de sequencer gestart en begint iemand heerlijk tonen uit een electrische gitaar te toveren. Tijden van het Tangerine Dream uit de jaren zeventig herleven, maar dan met de goede productie die vandaag de dag mogelijk is. Dit is erg lekker om te horen. Wel is het jammer dat het opeens ophoudt en het even stil wordt, maar dan volgt er nog iets wat aanvoelt als het snoepje van de week, waarmee op een bijzondere wijze een einde komt aan een heel behoorlijk album.