The Low Anthem - Oh My God, Charlie Darwin (2008)

Dit album ontbreekt onterecht in het jaaroverzicht over 2009!!!

Hoewel de oorspronkelijke release van dit album inderdaad in 2008 lag, kreeg het album pas ruimere bekendheid nadat het in 2009 opnieuw werf uitgebracht. Plato geeft als releasedatum 25 juni.

PLATOMANIA / LOW ANTHEM / OH MY GOD, CHARLIE DARWIN

Ook Boudisque vermeldt een releasedatum in 2009: 15 juni

Boudisque

Ook de meeste recensies van het album zijn van dit jaar, o.m. Kindamuzik (9 juli)

The Low Anthem - Oh My God, Charlie Darwin : albumrecensie op KindaMuzik

en de Volkskrant op dezelfde datum:

The Low Anthem: mooie zang en vreemd orgeltje | VK.tv | videoreportages door de Volkskrant

We gaan hier uit van de oorspronkelijke release en die was in september vorig jaar. Zo staat het ook op hun eigen site.

Daarom staat hier ook de lichtblauwe hoes en niet die in gebroken wit.

Ja, volgens mij had ik hem in mijn top 3 van 2008 staan....

Vandaag geluisterd bij de platenboer. Vooral de 1ste twee nummers, lieten mijn kaak onderhevig worden aan de zwaartekracht. Daarna volgt voor een -te lange- tijd een gruizelige stem, die op een geheel andere wijze aanspreekt. De muziek is zekers meer dan interessant, maar heeft mij -vooralsnog- niet kunnen overtuigen om deze Darwin aan te schaffen. Zit er over te denken om naar het concert te gaan, dus misschien komt er nog verandering in.

Draai 'em nu voor de derde keer, fijne kampvuurmuziek, alleen met dit weer -/- 3 buiten meer behoefte aan cv-muziek; als ik dit op laat staan, en ik neem een Irish coffee (eentje mag vanwege de kou) vrees ik spontaan in slaap te vallen op mijn bureau, al schrok ik even wakker bij The Horizon Is a Beltway.

Het is wel muziek die past in de huidige tijd van maatschappelijke verantwoord ondernemen (muziek maken): muziek met akoestische instrumenten. Ik denk dat dit prima begeleidingsmuziek is om verantwoord een kleine handwas te doen: de sokken en het ondergoed met groene zeep in de wasbak.

Cage the Songbird deed mij denken aan dat houten kerkje langs de 1 in California - zo'n kerk, met orgel, die bezongen wordt in California Dreaming (Mama's & Papa's).

Qua sfeer is het niet verkeerd, en zoals gezegd , er wordt verantwoord, en politiek correct, gemusiceerd. Dat zorgt voor enige irritatie en waarschijnlijk heb ik de laatste tijd te veel van dit soort muziek gehoord waardoor het album niet echt blijf kleven op mijn huid.

Ik zag The Low Anthem in Brussel en ik zag... een geweldig, werkelijk geweldig optreden! Het had alles: passie, ingetogenheid, emotie, genialiteit, spanning, ruwheid,...
Live is deze groep een fluisterbom!
Kocht na het optreden de cd en bij het opleggen ervoer ik even een anticlimax...de CD heeft niet lang niet dezelfde impact, maar is niettemin toch een ondergewaardeerd stukje muziek.
Ik zou zeggen, ga dat zien en verkondig het verder!

Deze cd net ontdekt en vind de cd meteen 4,5 sterren waard. Mocht ik Nederlands kunnen ik zou lyrisch worden.

'the horizon is a beltway' : Een protestants dorpje, Texas. Een band die wordt uitgenodigd om het huwelijksfeestje van een ex op te vrolijken, de hele avond folkdans. Balen, maar je kunt haar niets weigeren! Naarmate de avond en de fles Jack Daniels vorderen, vermindert evenredig je begrip en barmhartigheid. Dus je schakelt enkele versnellingen hoger, haalt je rauwste stem boven, en stampt veel te luid de maat met je zware voet. En op "

heb je haar aandacht!

Op dit forum mis ik de persoonlijke interpretaties een beetje, die zijn veel boeiender dan wat sece cd beschrijvingen.

Met uitzondering van deze natuurlijk !

Super LowLands optreden. Sterke band zeg!!

Een heerlijk album wat het afgelopen jaar regelmatig lange tijd in mijn cd speler verbleef. De heren en dame multi-instrumentalisten kunnen er wat van, en de samenzang bezorgt soms kippenvel. En tot mijn aangename verrassing bleek dit ook live (op Lowlands) het geval. Daar trouwens ook wat nummers voor het binnenkort te verschenen nieuwe album gehoord, die mij t.z.t. zeker naar mijn platenboer doen rennen!

Geweldige band, en ik ben erg benieuwd naar de nieuwe plaat (komt in 2011 uit).

Ik was 'm even vergeten te voorzien van sterretjes. Bij deze! Maar deze gaat waarschijnlijk op naar de 5. Wat een prettige kennismaking met een, voor mij, totaal onbekende band. Klasse!!!

Moeilijk te beoordelen album zeg.
Ik hoor wel allemaal afzonderlijke goede nummers, maar als geheel valt het kwartje maar niet...
Dat voelt meer als mijn eigen tekortkoming dan als die van The Low Anthem. Het laat zich niet makkelijk in een hokje stoppen (wat ik graag doe).
Val als een blok voor To Ohio. En ook voor The Horizon. Wilde het album toch al bijna wegdoen... Lukt niet. Kom op, kwartje.

Toch wel m'n favoriete plaat van The Low Anthem. En dat terwijl de nieuwe ook allesbehalve tegenvalt, en de voorganger van dit album ook geweldig is! Dit is gewoon een buitengewoon boeiende mengelmoes van invloeden, maar vooral ook een bevestiging van het talent van Ben Miller, Jeff Prystowski en Jocie Adams. Een meer uitgebreide mening moet er normaal gezien nog wel eens aankomen, ik hou gewoon teveel van deze plaat om ze dat te misgunnen.

4,5 sterren

Met een hoop platen ben ik laat, zo ook met deze. Hij stond al sinds eind 2009 op mijn 'to buy' lijstje, maar het kwam er eigenlijk nooit van. Geen goede reden, maar The Low Anthem raakte voor mij op de achtergrond, en steeds verder uit het zicht. Tot een mooie dag in 2013, een goede 3 jaar later dan geplanned kwam ik het album weer tegen...

Ik was altijd een beetje huiverig voor de titel van dit album, ik had het idee dat het grappig bedoelt was en was al snel bang voor een soort van parodie. Maar dat is 'm gelukkig niet geworden.

Het moet een onbezorgte lente dag zijn, het moment dat de zon opkomt en alles weer tot leven komt. De zonnestralen strijken over de kust waar de golven zacht aan het land likken en zich met lichte schuimkopjes weer terug de zee in trekt. Het land zo goed als achter latend zoals het was, alleen iedere keer neemt het een stukje mee.
Zo moet het klinken als de poorten van de hemel open gaan en er een hemelslicht op je schijnt, zo klinkt de opener 'Charlie Darwin'. Een hemelse stem en later ingekleurd met een zeer fijn harmonica geluid.

The Low Anthem werkt in de eerste drie nummers toe naar een estetisch geheel. 'To Ohio' beschrijft mijn gevoelens goed. Het verliezen van een liefde, lang voordat je het gevoel hebt er klaar mee te zijn. Dat kan gaan over een mooi plek op aarde, maar ook (zeker) over een mooie vrouw. Er hangt een schaduw over iedere nieuwe liefde die je op je pad komt, omdat je niet precies meer weet hoe je het precies moet aan pakken, hoe begin ik weer opnieuw.. 'Once You've Known Love, You Don't Know How To Find Love'....

Vervolgens krijgen we het verhalende 'Ticket Takers', diezelfde kust dit maal meer golven aan het oppervlak. Er is storm voorspeld en iedereen is druk in de weer, het is al zacht begonnen met regenen. De geruchten gaan rond dat dit wel eens dé storm zou kunnen zijn die de mensheid zou kunnen vernietigen en er is een ark gebouwd om de mensen die een kaartje kunnen betalen naar een heilzaam oord te brengen. De gewone man kan dat niet betalen en is in dienst genomen als kaartjesverkoper, en wacht zijn lot af. Die liefde waar we het eerder over hebben gehad, ookal lijkt het onbereikbaar.. samen staan ze sterk en kunnen de storm wel aan.. ookal is het een 'long shot' en zal het er waarschijnlijk nooit van komen.

Daarna wijkt the Low Anthem geweldadig af van de stijl van de eerste drie nummers en slaat een country-blues weggetje in, met sterk overstuurde vocalen. De storm lijkt te zijn begonnen.
De wind is opgestoken en er vormen zich donkere wolken aan de horizon, die weg kan niet worden ingeslagen. De laatste mensen lopen over de pier naar de ark, terwijl de golven er tegenaan beuken en doen de pier kreunen. Ik had het niet erg gevonden als the Low Anthem lekker verder was gegaan met die onbezorgde lente dag en het stuk had afgeloten met een heldere sterrenhemel. Maar een beetje variatie, hoe radicaal ook, kan natuurlijk geen kwaad.

'Home I'll Never Be', als het thuis dat ooit thuis was niet meer bestaat. Een persoon waar je ingelooft lijkt niet meer de gene te zijn als waar je mee bent opgegroeid en dat doet pijn en roept woede op, die furieuze klant klinkt door in dit nummer. De golven beuken tegen te ark terwijl hij van het land dat verzwolgen wordt door een golf vandaan vaart.

De geschiedenis zoals we die kende bestaat niet meer en moet eigenlijk opnieuw worden geschreven, alles wat was is niet meer. De storm is gaan liggen en de zon is opgekomen en in de verte lijkt een landmassa op te doemen. Aan boord is een man, hij is eenzaam. Hij schrijft geschiedenis in de zin van muziek, waarin hij de gebeurtenissen vastlegt. Nummers voor de nieuwe generatie, dat men nooit mag vergeten. Whatever dat ook mag zijn..

We zijn inmiddels aan land gekomen, een groen en vruchtbaar land. Er is weer hoop. Dat geeft ruimte om na te denken en terug te denken aan die vriendin die misschien ook nog wel ergens rond dobbert. Maar blijf niet mijmeren, 'Don't Tremble'.

The Music Box is eigenlijk een instrumentaal niemendalletje, maar past wel bij de plaat. Als een warme middag in Augustus terwijl men op het land werkt en wij daar als aanschouwer in vogelvlucht over heen kijken.

Daarna krijgen we het nummer 'Champion Angel'. Waar ik minder mee kan en klinkt wat punky, en valt een beetje uit de toon op dit album.

De laatste drie nummers kunnen zich meten met de eerste drie nummers op de plaat, maar komen toch op een tweede plek te staan. De Reprise versie van 'To Ohio' wordt gekleurd door een sobere begeleiding van een orgel, wat het nummer net iets meer meegeeft maar niet beter wordt dan de 'normale' versie.

Talent, dat hebben de twee heren en dame van the Low Anthem. Ze schrijven een hoop mooie liedjes en drie rockers, waarvan de drie rockers eigenlijk het meest uit de toon vallen op dit album. Het album laat zich dan ook moeilijk als een geheel vangen en klinkt, inderdaad, een beetje als een verzamel album .Toch worden de associaties snel gelegd en ontstaat er een voorstelling in mijn hoofd, dat is een deel van de kracht van de plaat. Voor de rockers zou ik eigenlijk een punt aftrekken, maar omdat ik 4 sterren toch net wat te laag vind voor deze plaat kom ik uit op 4,5. Ik hoop dat mijn verhaaltje niet te zweverig was

Er staan een aantal heel goede nummers op, maar jammer genoeg ook een aantal mindere nummers. Dat schreeuwen als Tom Waits hoeft van mij niet zo. Op basis van de beste nummers heb ik echter toch het gevoel dat er in dit album meer had gezeten dan er helemaal uitkwam.

Die toppers zijn dus: Charlie Darwin, To Ohio en Champion Angel.

Tussen al het prog geweld nog eens deze plaat opgezet. Zalig plaatje.

toch wel een semi-klassieker in het americana/roots genre, dit derde album van The Low Anthem. de multi-instrumentalisten Ben Knox Miller en Jeff Prystowsky formeerden de band in 2006, nadat ze elkaar hadden ontmoet bij een college radio station. Jocie Adams (klarinet, zang) trad toe tot de band en dit album werd hun doorbraak. hun muziek beweegt zich op het kruisvlak van blues, country, folk, gospel en rock n' roll.
na "Smart Flesh" uit 2011, maakte de band nog 2 albums, waarop zij nieuwe, meer experimentele wegen zouden inslaan.

16 jaar later blijft dit een verrassend goed album. waar op de voorganger "What the Crow Brings" de focus meer op rustige americana lag, worden er op dit album een drietal "punky" rock-n'-roll" nummers ten gehore gebracht, waarvan "Champion Angel" mij het beste bevalt en "Home I'll Never Be" een Tom Waits nummer met tekst van Jack Kerouac, het minst. het derde ruig rockende nummer is "The Horizon is a Beltway".

de ingetogen titeltrack "Charlie Darwin" gezongen met die prachtige falsetto stem van Ben Miller en de fraaie harmoniezang met schitterend klarinet spel van Jocie Adams op het folky, melancholische "To Ohio" vind ik ook na al die jaren de hoogtepunten, hoewel het met fluisterstem gezongen, intieme "Ticket Taker" er niet of nauwelijks voor onder doet. deze 3 nummers openen dit album heel sterk.

het plechtige, serene door orgel gedragen "Cage the Songbird" heeft gospel elementen in zich, waarna het rustige, stemmige, folky "Don't Tremble" met een bluesy harmonica volgt. "To the Ghosts Who Write History Books" (track 10) is wederom een door orgelspel en harmonica gedragen wonderschone ballad, waarna prachtige a-capella zang volgt van track 11) "Oh My God Charlie Darwin". de "To Ohio" (Reprise) versie ingekleurd met drums en orgel sluit dit album fraai af.

na het succes van dit album ging de band jarenlange uitgebreide, wereldwijde tournees maken en lijkt de groep slachtoffer te zijn geworden van hun eigen succes.

citeer van hun homepage:

"They toured the world and were reluctantly lumped in with the so-called "folk revival". However, night-after-night of performing their early material was not ultimately where they wanted to land. "The moment was losing its mystery. We were scared of becoming robots", the band said after six years of reflection.
They returned to their hometown of Providence, Rhode Island back in 2012 and instead poured their energy into their local community by restoring a vaudeville-era theatre and building their own recording studio within. The band is involved with the running of the Columbus Theatre, they help book, promote and run shows, burrowing themselves in at a grassroots level in their community"

Album werd geproduceerd door Jesse Lauter & The Low Anthem
All songs by Miller/Prystowsky except 5) by Kerouac/Waits, 7) and by Miller/Adams