Ik weet te weinig van deze club, alleen dat het voorkomt uit de kitscherige Abba-apparaat Guys 'N' Dolls. En dat David Van Day en Thereza Bazar aan deze formatie ontsnapten omdat ze zelf ook ideeën hadden die ze wilden uitvoeren. En dat Trevor Horn (met hulp van Bruce Woolley) de twee bizarre singles Mirror Mirror (Mon Amour) en Hand Held in Black and White maakten. Dit is waar mijn aandacht begon, maar gek genoeg is dit album ook al behoorlijk eigenzinnig voor een MOR-plaat. En veel van de composities komen (volgens de credits) van de eigen hand van het duo. Niet zozeer de productie en instrumentie natuurlijk, maar toch.
Zoek het een beetje in de hoek van Moroder en inderdaad The Buggles, maar dan met de platheid van de 70s glitzy europop. Opvallend is het veelvuldig gedweep met spacy synthesizers (Star Wars: Episode IV - A New Hope was nog niet zo oud), vooral op het instrumentale Overture (van de hand van Andrew Lloyd Webber-collaborator David Cullen), Shooting Star, Who Were You with in the Moonlight en het intro van het mierzoete Love's Gotta Hold on Me.
Om nog maar te zwijgen over Star Control, een bizarre vocoder-ballad van Day. Mag naast My Other Voice van Sparks als het gaat om rare vormexperimenten van de Moroder-perode. Toch een soort van space age-pop.
Minder zijn Tokyo, de gladde maar smakeloze ballad I Need Your Love, de Beach Boys-pastiches Ring Ring en Love Street.